Οι διχοτομικές απόψεις Κιζίλγιουρεκ και ποιοι ξεγελιούνται

Απάντηση στον «σύμβουλο» Αναστασιάδη στο Κυπριακό, από τη διεύθυνση της ομογενειακής εφημερίδας «Ελευθερία» Λονδίνου. (Αρχισυντάκτης και εκδότης της εφημερίδας, ο κ. Μιχάλης Έλληνας).
ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ τον μανδύα του ακαδημαϊκού και με «εφόδια» τη γνώση της Ελληνικής και τη διαμονή του στα ελεύθερα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο γνωστός Τουρκοκύπριος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, εκφράζει θέσεις, γραπτώς και προφορικώς, οι οποίες διαστρεβλώνουν ιστορικά γεγονότα στην Κύπρο, αμαυρώνουν την αλήθεια, εξισώνοντας το θύμα με τον θύτη. Επιμερίζοντας, επίσης, ευθύνες για την παρούσα κατάσταση στο νησί, δίνει άλλοθι στις απαράδεκτες τουρκικές αξιώσεις και δικαιολογεί παράλογες θέσεις της Άγκυρας – τις οποίες ασπάζεται απολύτως και η τ/κ ηγεσία – οι οποίες, αν γίνουν αποδεκτές, οδηγούν κατ’ ευθείαν στη δημιουργία προτεκτοράτου της Τουρκίας στην Κύπρο.
Σε πρόσφατο άρθρο του, με τίτλο «Πολιτική ισότητα vs λειτουργικότητα», ο Κιζίλγιουρεκ συνηγορεί υπέρ του βέτο των τ/κ σε όλες τις αποφάσεις της κεντρικής κυβέρνησης, «διότι», λέει, «αυτό ορίζουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ» και ότι «οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων δεν είναι πλειοψηφία – μειοψηφία».
Φάσκει και αντιφάσκει, παράλληλα, λέγοντας, από τη μια, ότι «οι θέσεις Αναστασιάδη για ψήφο/βέτο των Τ/κ μόνο σε ζωτικά θέματα που τους ενδιαφέρουν, όχι μόνο μας παίρνουν πίσω στο Σύνταγμα του 1960, αλλά είναι αντίθετες με αποφάσεις του ΟΗΕ» και, από την άλλη» επικαλείται το Σύνταγμα του 1960, για να ισχυριστεί ότι «οι αρχές αυτές (όχι σχέση πλειοψηφίας – μειοψηφίας) είναι κατοχυρωμένες σ’ αυτό». Οσάκις, δηλαδή, τον συμφέρει είναι καλό το Σύνταγμα του 1960 και όταν όχι, δεν είναι καλό!
Ναι, τα Ψηφίσματα του ΟΗΕ μιλούν για πολιτική ισότητα, ξεκαθαρίζουν, όμως, ότι αυτό δεν σημαίνει αριθμητική ισότητα. Ότι, δεδομένου πως δύο κοινότητες δεν θα συμμετέχουν με ίσο αριθμό εκπροσώπων στα κεντρικά όργανα του κράτους, σημαίνει ότι από τη μια κοινότητα θα συμμετέχουν περισσότεροι και από την άλλη λιγότεροι. Δηλαδή είναι πασίδηλο, πως με τις αποφάσεις του ΟΗΕ κατοχυρώνεται η αρχή της «πλειοψηφίας – μειοψηφίας». Διαφορετικά, δεν υπήρχε λόγος να διευκρινιστεί με ξεκάθαρο τρόπο, ότι δεν θα υπάρχει αριθμητική ισότητα. Σε αυτά, συνεπώς, τα όργανα, όταν λαμβάνονται αποφάσεις, πρέπει να ισχύουν οι γενικότερες αρχές του ΟΗΕ και οι κανόνες της δημοκρατίας.
Ναι, θα υπάρχει αποτελεσματική συμμετοχή των Τ/κ σε όλα τα όργανα του κράτους, για να ακούγεται δυνατά η φωνή τους, να προβάλλονται οι θέσεις τους και τα αιτήματά τους. Αλλά, όχι για να επιβάλουν τις απόψεις τους επί της πλειοψηφίας με άσκηση βέτο και παζαρέματα.
«Η Κυπριακή Δημοκρατία», γράφει ο Νιαζί, «δεν είναι κράτος που ιδρύθηκε από τους πλειοψηφούντες Ελληνοκύπριους» και ότι «αμφότερες οι κοινότητες είναι συνιδρυτικά στοιχεία». Ξεχνά, μήπως, ο Νιαζί, ή δεν το άκουσε ποτέ, πως είναι οι Ελληνοκύπριοι που αγωνίστηκαν για αποτίναξη του αποικιακού ζυγού, ενώ οι Τουρκοκύπριοι ήσαν αντίθετοι και ήθελαν όπως η Κύπρος παραμείνει αποικία και συνεργάζονταν με τους Άγγλους κατά το 1955-5;.
Ισχυρίζεται ακόμη ο Νιαζί, ότι «τα προβλήματα της περιόδου 1960-63 δεν προέκυψαν ένεκα της δικοινοτικής δομής του κράτους, αλλά ως συνέπεια της κυριαρχίας του εθνικισμού και της εμμονής στις ιδέες της Ένωσης και της Διχοτόμησης». Όχι, αυτό είναι ψέμα κι να γιατί: Η τ/κ ηγεσία, από την πρώτη μέρα του νέου κράτους, προετοιμαζόταν για να δημιουργήσει προβλήματα στη λειτουργία του, εξοπλίζοντας την παράνομη τρομοκρατική ΤΜΤ. Πρόβαλε εμπόδια στη λειτουργία του κράτους, καταψηφίζοντας φορολογικά νομοσχέδια και θέτοντας βέτο στην ίδρυση ενιαίου κυπριακού στρατού, όπως και στη συμμετοχή στο Κίνημα των Αδεσμεύτων. Ο Μακάριος κατάγγειλε τη στάση αυτή, τονίζοντας ότι «οι Τ/κ καταχρώνται δικαιώματα που τους δόθηκαν πέραν του δικαίου». Να μην ξεχνούμε, επίσης, ότι η επακολουθήσασα Τουρκανταρσία του 1963-64, ήταν καθαρά σχέδιο που εκπονήθηκε στην Άγκυρα και εκτελέστηκε στην Κύπρο.
Επανερχόμαστε, όμως, στο αρχικό ερώτημα Νιαζί, αν η συνηγορία του στο βέτο των Τ/κ σε όλες τις αποφάσεις του κεντρικού κράτους είναι εναντίον της λειτουργικότητάς του. Σαφώς και είναι. Και ως αποτέλεσμα, των βέτο, το κράτος θα παραλύσει μέσα σε λίγους μήνες, αν λάβουμε υπόψη τι εποφθαλμιούν οι τ/κ ηγέτες και η Άγκυρα.
Στις 13/3/64, με τα γεγονότα στην Κύπρο, ο Γεώργιος Παπανδρέου δήλωνε: «Μία μόνο λύσις του Κυπριακού είναι δυνατή και βιώσιμος: Η εφαρμογή εις την Κύπρον των αρχών της διεθνούς δικαιοσύνης και της αληθούς δημοκρατίας. Αποτελεί πρόκλησιν προς το πνεύμα της εποχής (το1964) καθεστώς, εις το οποίον η ελάχιστη μειοψηφία του 18% επιβάλλει τας θελήσεις της εις την μεγίστην πλειοψηφία του 80%. Αυτό δεν είναι δημοκρατία. Είναι κατάκτησις. Και ανήκει εις άλλους χρόνους….»
Σήμερα, όμως, βρισκόμαστε στο 2018, κύριε Νιαζί…

nikospa.wordpress.com

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα, ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.