Ο Γενάρης, ο Γ. Καρούσος και οι μεγάλες αλήθειες

 

Λέγονται ψέματα και ψέματα, που…γεμίζουν ρολά και δέματα!

Α΄

ΕΙΝΑΙ γνωστό το διαχρονικό μένος της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, των κομμουνιστών γενικά, σε Κύπρο και Ελλάδα, εναντίον του στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή. Ιστορείται από το 1944, όταν ο αντισυνταγματάρχης Γρίβας, με μερικές εκατοντάδες μέλη της αντιστασιακής του Οργανώσεως «Χ», συνέτριψε και διέλυσε χιλιάδες πάνοπλα μέλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Αθήνα και απέτρεψε την κατάληψη της ελληνικής πρωτεύουσας – της Ελλάδας ουσιαστικά – από τους κομμουνιστές και τη μετατροπή της χώρας σε δορυφόρο της ελεεινής ιδεολογίας τους.

ΤΟ ΑΚΕΛ στρέφει συνήθως τα πυρά του εναντίον του Διγενή αναφορικά με τον αγώνα της ΕΟΚΑ, κάτι που παραδόξως άρχισε πολύ μετά τη λήξη του έπους του 1955-59 και μετά το θάνατο του στρατηγού. Προδοτική, ως γνωστόν, ήταν η στάση της ηγεσίας του κόμματος εναντίον του απελευθερωτικού αντιαποικιακού κινήματος. Γεγονός που ανάγκασε τον Διγενή να πάρει μέτρα πολλές φορές και να κυκλοφορήσει «Μαύρη Βίβλο», για τα εγκλήματα που έγιναν.

ΤΟ 1974, με την μισή Κύπρο κατεχόμενη, 200 χιλιάδες πρόσφυγες στους δρόμους, χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους, το ΑΚΕΛ θεώρησε ευκαιρία να ανανεώσει τον πόλεμο λάσπης και συκοφαντίας κατά του στρατηγού Γρίβα, εκμεταλλευόμενο και τη «δημοκρατική» μεταπολίτευση στην Ελλάδα και την επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρο. Η εκστρατεία αυτή φτάνει μέχρι και σήμερα, σε προεκλογικές κυρίως περιόδους, ως μέσο προσέλκυσης ψηφοφόρων, παρόλο που τα ψέματα και οι συκοφαντίες ολοένα και χάνουν την «αξία» τους, αφού ο κόσμος μας αναζητά και μαθαίνει την αλήθεια, η οποία συγκρούεται σε απόλυτο βαθμό με τα έωλα – και γελοία τις πιο πολλές φορές – επιχειρήματα της ηγεσίας του ΑΚΕΛ. Βατερλώ της ανήθικης αυτής εκστρατείας απετέλεσαν οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές. (Εμπεριστατωμένη ανάλυση της μεγάλης αποτυχίας του ΑΚΕΛ στις εκλογές, με την κάθετη πτώση των ποσοστών του κόμματος, θα δημοσιεύσουμε προσεχώς).

Γλώσσα σε μακρά περιδιάβαση…

Ο ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ σταθμός του ΑΚΕΛ, ελεγχόμενος – ακόμη – από την ηγεσία του κόμματος, θεώρησε ευκαιρία τις μαύρες επετείους για τα τραγικά γεγονότα του 1974, για να συκοφαντήσει τον Διγενή και την ΕΟΚΑ, αλλά και να υμνήσει στον έβδομο ουρανό τον αναίσχυντο προδότη του αγώνα της ΕΟΚΑ Ανδρέα Αντωνιάδη-Κεραυνό και μαζί του, βέβαια, τους προστάτες του Άγγλους.

ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΟΣ του εκφωνητή του σταθμού Μιχάλη Μιχαήλ για την περίπτωση, ο συνταξιούχος του ΡΙΚ Κώστας Γενάρης. Ο Γενάρης, λοιπόν, με ύφος καρδιναλίου και πολύ θράσος, αλλά και με συνεχές…πρίμο σεκόντο από τον Μιχαήλ, έβγαλε τη γλώσσα του σε μακρά περιδιάβαση και είπε πολλά, προφανώς έχοντας υπ’ όψη του – και σωστά – ότι δεν είναι πολλοί εκείνοι που ακούνε τον ραδιοσταθμό του ΑΚΕΛ.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ, μεταξύ άλλων, ο Γενάρης να διαψεύσει ότι η μυστική κάθοδος του στρατηγού Γρίβα στην Κύπρο το 1971, είχε σχέση και με σχέδια για αντιχουντική δράση, σε συνεννόηση με τον Μακάριο. Στην προσπάθειά του αυτή, βέβαια, λησμόνησε σκόπιμα την ύπαρξη αντιχουντικής Οργάνωσης του Γρίβα στην Αθήνα, το 1968-69. Για να πείσει μάλιστα στους ισχυρισμούς του, προσπάθησε να στηριχτεί και στον στρατηγό Γεώργιο Καρούσο, διοικητή της ΕΟΚΑ Β΄ μετά τον θάνατο του Διγενή.

ΓΙΑ να μην χάνουμε όμως χρόνο, θα παραθέσουμε γεγονότα και επιχειρήματα, για να διαψεύσουμε τα όσα είπε ο Γενάρης, χρησιμοποιώντας τα λόγια του ίδιου του Καρούσου, όπως αναφέρθηκαν σε μακρά του συνέντευξη στον Παναγιώτη Κακαρά, το 2002 στην Αθήνα. Θα μακρυγορήσουμε υποχρεωτικά, αφού επιβάλλεται να δώσουμε όλα τα γεγονότα και στοιχεία, που είναι αναγκαία για πλήρη ενημέρωση εκείνων κυρίως που δεν έχουν πλήρη ή και καθόλου γνώση των γεγονότων. Ως εκ τούτου, ζητούμε την κατανόηση των χιλιάδων αναγνωστών του blog μας.

Περί «υπαρχηγού» του Γρίβα» και εκδίωξής του από την Κύπρο

ΚΑΙ πρώτα τα όσα είπε ο Γενάρης περί Καρούσου, παίρνοντας «πάσα» από το ψέμα Μιχαήλ, ότι  «ο Γρίβας ήρθε στην Κύπρο ακόμα και για να σκοτώσει τον Μακάριο»(!) και όχι για να συνεργαστεί μαζί του εναντίον της Χούντας, όπως αναλύει και αποκαλύπτει πιο κάτω ο Καρούσος, μιλώντας από τον τάφο:

ΓΕΝΑΡΗΣ: «Αυτό δεν στέκει με τίποτε. Κι αυτό το επιβεβαιώνει και ο υπαρχηγός του Γρίβα Γεώργιος Καρούσος, τον οποίο πλησίασε ο Γρίβας, όταν ήταν στην Αθήνα ακόμη. Ο Καρούσος, όντας αντιχουντικός, σφόδρα, δέχτηκε να συνεργαστεί με τον Γρίβα σε μια αντιχουντική δραστηριότητα εντός της Ελλάδας. Και όταν του παρουσίασε όλο αυτό το μυθιστόρημα, δέχθηκε αρχικά ο Καρούσος, αλλά όταν ήρθε στην Κύπρο διαπίστωσε ότι αυτό είναι ένα πρόσχημα. Μάλιστα, έψεγε τον εαυτό του ότι παγιδεύτηκε με αυτό τον τρόπο, γι’ αυτό και τον είχαν εκδιώξει ουσιαστικά μετά το θάνατο του Γρίβα. Τον είχαν απομονώσει πλήρως και υποχρεώθηκε να φύγει!..»

ΑΠΟ πού, πράγματι, ν’ αρχίσει κάποιος για ν’ απαντά στην καταιγίδα των ανιστόρητων αυτών ισχυρισμών του Γενάρη; Πρώτα-πρώτα, ο στρατηγός Γρίβας δεν είχε υπαρχηγό. Το ότι, μετά το θάνατο του Διγενή, οι τομεάρχες διόρισαν τον Καρούσο προσωρινά διοικητή της ΕΟΚΑ Β΄, τίποτε άλλο δεν σημαίνει από εκείνο που ο καθένας καταλαβαίνει.

ΔΕΥΤΕΡΟ, ενώ ο Γενάρης λέγει ότι ο Καρούσος «δέχτηκε πρόταση του Γρίβα για μια αντιχουντική δράση εντός της Ελλάδας» (πολύ πολυέσπλαχνος και πολυέλαιος ο Γενάρης ε!), αμέσως μετά αυτό το χαρακτηρίζει…«μυθιστόρημα», όταν δε ήρθε στην Κύπρο ο Καρούσος, «πρόσχημα»! (Διαλέγετε και παίρνετε και λογική γυρεύετε!..).

ΤΟ αν «έψεγε τον εαυτό του ότι παγιδεύτηκε με αυτό τον τρόπο», ο Καρούσος στη συνέντευξή του είναι σαφέστατος, κι αυτό αποτελεί συντριπτική απάντηση στον όποιο Γενάρη. Σαφή και καθαρά είναι επίσης όσα αναφέρει για τους ισχυρισμούς του πρώην αρχισυντάκτη του ΡΙΚ (τον έχασαν και κλαίνε και…όσπολλάται λένε!), περί «απομόνωσης» και «εκδίωξης» του Καρούσου από την Κύπρο. Στη συνέντευξη Καρούσου, όμως. (Για σκοπούς συντόμευσης, παραθέτουμε αποσπάσματα που έχουν σχέση με όσα ανέφερε ο Γενάρης):

«Να συνδράμεις τον αγώνα για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα»

– Εσείς στρατηγέ προσωπικά, πότε αρχίζετε και εμπλέκεστε στην κυπριακή υπόθεση;

Κ: Εμπλέκομαι στην κυπριακή υπόθεση από το 1954. Όταν ως υπολοχαγός κλήθηκα από τον τότε συνταγματάρχη Γρίβα, ο οποίος μου είπε: «Δεν σε γνωρίζω, έχω πληροφορίες. Υπηρέτησες ως αντάρτης και επί μακρόν κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου ως αξιωματικός του πεδίου μάχης των ειδικών δυνάμεων, των καταδρομών. Η πατρίδα σε επιλέγει να συνδράμεις τον αγώνα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα». Μου έδωσε και υπέγραψα ένα χαρτί. Μου είπε «δεν υποχρεούσαι να το υπογράψεις και δεν θα παρεξηγηθείς εάν δεν το υπογράψεις». Μου έκανε εντύπωση η ειλικρίνεια και η τοποθέτησή του. Το χαρτί έλεγε: «Με δική μου πρωτοβουλία, αποφασίζω να λιποταχτήσω από τον ελληνικό στρατό. Και εντασσόμενος, στον αγώνα στην Κύπρο, να μην έχω ουδεμίαν απαίτηση απέναντι στην ελληνική πατρίδα, είτε τραυματιστώ είτε σκοτωθώ». Βεβαίως εγώ, όπως και τόσος άλλος κόσμος, ήμουνα ποτισμένος με το μεγάλο όραμα της Ελλάδος. Άλλωστε, θυμόμουνα πάντοτε πάνω στο χάρτη της Βαλκανικής, στο κάτω άκρο της οποίας υπήρχε επιπροσθέτως και η νήσος της Κύπρου, το δάχτυλο του πατέρα, που έλεγε «Για τη Βόρειο Ήπειρο» και πρόσθετε: «Και για την Κύπρο». Αυτά παιδί μου δεν μπορέσαμε εμείς να τα πάρουμε. Να τα πάρετε εσείς». Και δεν σκέφτηκα καθόλου ότι μπορούσα να μην το υπογράψω.

»Επήρα το χαρτί το υπέγραψα, σηκώθηκα, στάθηκα σαν νεαρός υπολοχαγός εις άψογον προσοχή μπροστά στον συνταγματάρχη Γρίβα, έδιωξα από το μυαλό μου όλα εκείνα που είχαν μέχρι τότε κυκλοφορήσει σε βάρος του και αποχαιρέτισα περιμένοντας να με ειδοποιήσουν. Είχε αρχίσει ο αγώνας στην Κύπρο, δεν με ειδοποίησε κανείς. Και όταν ο Γρίβας τελείωσε τον αγώνα, το 1959, τον συνάντησα, όταν επέστρεψε στην Αθήνα. Κρίθηκε άξιος της πατρίδος, έγινε δεκτός από μυριάδες κόσμου που τον ζητωκραύγαζαν, συγκλόνισε τον εδώ πολιτικό κόσμο με την ανησυχία ότι θα μπορούσε εάν έλεγε «Κάτω ρε», να τους έριχνε κάτω. Βεβαίως τότε ήταν η απαρχή του στησίματος των ενεδρών, για να τον αποδυναμώσουν και να τον εξευτελίσουν. Δεν το κατάλαβε ο άνθρωπος, γιατί ξέρεις ότι συνήθως οι πολεμιστές δεν μπαίνουν τόσο εύκολα στα πονηρά της ζωής πράγματα. Εννοώ, την εμπλοκή του Γρίβα Διγενή στην πολιτική.

– Γνωρίζετε εάν είχαν κληθεί από τον Γρίβα και είχαν υπογράψει και άλλοι αξιωματικοί;

Κ: Βεβαίως. Παρέλειψα να το αναφέρω. Και άλλοι αξιωματικοί, πολλοί τον αριθμό και πάντως πολεμιστές της παρελθούσης πολεμικής περιόδου του εσωτερικού πολέμου και οι οποίοι προορίζονταν για την ανάληψη των τομέων, των πολεμικών τομέων στην Κύπρο. Κανείς από αυτούς δεν κατέβηκε στο νησί και όταν ρώτησα τον Γρίβα «γιατί», άνοιξε την ψυχή του και μου είπε:

– Άκουσε εδώ παιδί μου. Δεν είσαι ο μόνος που με ρωτάς. Γιατί υπήρξαν και άλλοι αξιωματικοί, περιορισμένος βεβαίως αριθμός. Και θα μπορούσε η Ελληνική Κυβέρνηση, σε γνώση της οποίας έγινε η δική μου προσπάθεια για την ανεύρεση και ενημέρωσή σας προ της ενάρξεως του αγώνα, να επιτρέψει την κάθοδο σας μυστικά κάτω χωρίς να αγκιστρωθεί στο θέμα, διότι ήταν απαραίτητο να υπάρξουνε εμπειροπόλεμοι αξιωματικοί. Θα μπορούσε επίσης η Ελληνική Κυβέρνηση να μου διοχετεύσει – και προ της ενάρξεως του αγώνα ακόμη – μεγάλες ποσότητες οπλισμού απ’ αυτές του εσωτερικού πολέμου που πιάσαμε και βρίσκονται στις αποθήκες, με αφθονία πυρομαχικών. Για να μπορέσω να κάνω έναν πόλεμο περισσότερο αποδοτικό. Εγώ, όμως, αναγκάστηκα να κάνω τον πόλεμο με τα μέσα τα οποία παρακολούθησες εσύ και μέσα στην πυκνότητα των δυσκολιών, που επίσης παρακολούθησες!..»

»Η Ελληνική Κυβέρνηση, καθ’ όλο το διάστημα του αγώνα υπήρξε μικρόψυχη και ακολούθησε πολιτική,  αποτέλεσμα της οποίας υπήρξε η αποδοχή της αναμίξεως της Τουρκίας στον αγώνα της Κύπρου. Η προοδευτική αποδυνάμωση του αγώνα αυτού πρυτάνευσε στην πολιτική και διπλωματική σκέψη της Κυβερνήσεως Και εννοούμε της Κυβερνήσεως του Καραμανλή. Ότι ο αγώνας αυτός δεν θα μπορούσε να φτάσει σε αίσιο τέλος και ότι επεβάλλετο το ταχύτερο να δώσουν ένα τέλος. Και εάν ακόμη έτσι ήταν τα πράγματα, που ποτέ εγώ δεν τους άφησα να εννοήσουν ότι ήταν έτσι, δεν μπορούσαν και δεν έπρεπε να προχωρήσουν στις συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, διότι αναγνώρισαν τον Τούρκο, τον οποίο ο ελληνισμός θα βρει μπροστά του εν συνεχεία» όπως άλλωστε, προσθέτω εγώ, τον βρήκε και εξακολουθεί να τον έχει μπροστά του σήμερα με το φαινόμενο της Κύπρου, της καταλήψεως της νήσου και του Αιγαίου».

– Στρατηγέ αυτά σας είπε ο Γρίβας το 1954;

Κ. Το ’54. Ο Γρίβας μετά ανεμείχθη στην πολιτική, δεν τον παρακολούθησα. Δεν είχα, άλλωστε, φιλίες ή σχέσεις πέραν από το γεγονός που έθεσα υπ’ όψη σας.

«Σε θέλει ο Γρίβας»

»Μετά την πάροδο αυτής της περιόδου και περί το 1960 – 61, αν καλώς θυμάμαι, έστειλε κάποιον άνθρωπο και με βρήκε στην μονάδα που υπηρετούσα και μου είπε ότι «Σε θέλει ο Γρίβας». Εγώ βεβαίως κάτω από την ωραία εικόνα και το πρόσωπο του πολέμαρχου, παίρνοντας και μια άδεια από την επαρχία, κατέβηκα κάτω και τον συνάντησα. Εκεί ο Γρίβας μου επισήμανε την ανάγκη ανατροπής του καθεστώτος, κατά το δυνατόν με ειρηνικά μέσα…

– Ποιου καθεστώτος;

Κ: Ήτανε η περίοδος του Καραμανλή ακόμη. Και ήτανε και αμέσως μετά την βία και την νοθεία. Παρόλο ότι δεν γίνομαι πιστευτός και δεν μπορώ να πείσω τον κόσμο ότι είναι έτσι. Διότι εντυπωσιάστηκε από άλλα πράγματα, όπως αυτά πέρασαν στην κοινωνία. Κυρίως από ψευδολογήματα ανθρώπων, οι οποίοι ήθελαν να αποδυναμώσουν την προσωπικότητα του μετά το κυπριακό κατάντημα. Εν τούτοις ο Γρίβας ήτανε βαθιά δημοκρατικός. Και είχα πολλές ευκαιρίες να το διαπιστώσω αυτό. Παρά το γεγονός ότι ήταν και αμετακίνητος στις θέσεις του απέναντι του καθεστώτος της Ρωσίας. Διότι είχε κάποιους δεσμούς με το παλάτι. Το φαινόμενο αυτό το συνάντησα και σε άλλους μεγαλύτερους συναδέλφους μου. Το παλάτι έδειχνε εμπιστοσύνη σε αυτόν, χωρίς να υποψιάζεται ότι ήθελε την δύναμη του ή το κύρος του να το έχει μαζί του.

»Συνάντησα λοιπόν τον Γρίβα και μου διατύπωσε τις ανησυχίες του για τις εξελίξεις των εσωτερικών πραγμάτων. Απάντησα: «Στα εσωτερικά πράγματα του τόπου ηρωικέ στρατηγέ, εγώ δεν αναμιγνύομαι. Και δεν φιλοδοξώ να παίξω ρόλο σε ανατροπές, αν αυτό υπονοείτε. Και είμαι έτοιμος να σας εξηγήσω γιατί. Αλλά αυτό που σας αναφέρω σαν κυρίαρχο, είναι ότι ήδη στην ηλικία που έφτασα, επηρεασμένος από τα φαινόμενα της κατοχής ως συμμέτοχος στην αντίσταση μικρός ανταρτάκος και τον εσωτερικό πόλεμο της χώρας, πως ο τόπος δεν μπορεί να αντέξει σε έναν καινούργιο σπαραγμό. Διότι η ανατροπή του καθεστώτος σημαίνει αντιθέσεις, η ανατροπή σημαίνει αίμα και το αίμα οδηγεί στον διχασμό». Μου είπε τότε ο Γρίβας: «Παιδί μου δεν εννοούσα ποτέ τέτοιο πράγμα». Λέω: «Ζητώ συγνώμη, αλλά επειδή έχω να κάνω με έναν πολεμιστή και ξέρω πώς σκέφτονται οι πολεμιστές και με πόση ευκολία στρατηγέ ρέπουν προς την κατεύθυνση της αντιπαλότητας, γι’ αυτό διατύπωσα αυτά τα πράγματα. Εγώ έχω φύγει από αυτή την κατάσταση και είμαι έτοιμος να πολεμήσω για τον εξωτερικό, τον όποιο εξωτερικό, εχθρό της πατρίδας». Έκτοτε δεν συναντηθήκαμε.

Ο Καρούσος στην Κύπρο, το 1963

»Έκανα τη θητεία μου σε τάγμα στην Κομοτινή, μέχρι την ώρα που η εξέλιξη μπήκε στα γεγονότα του 1963, με το αίτημα για αλλαγή των «13» σημείων του Συντάγματος της Κύπρου εκ μέρος του Μακαρίου, ως Προέδρου της Κύπρου, της Κυπριακής Δημοκρατίας και την έναρξη της θερμής αναμετρήσεως μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων.»

(Στη συνέχεια, ο Καρούσος αναφέρεται στην κάθοδό του στην Κύπρο, στην οργάνωση της πρώτης Μοίρας καταδρομών – της 31ης – στο έπος της Τηλλυρίας, όπου δοξάστηκε και την επαναφορά του στην Ελλάδα, το 1965, οπότε τοποθετήθηκε στο 1ο Σώμα Στρατού στην Κοζάνη. Νέα συνάντησή του με τον Γρίβα έγινε το 1968 μετά τη δικτατορία στην Ελλάδα, την απόταξή του μετά το βασιλικό αντιπραξικόπημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 και τη σύλληψη και παραμονή του στη φυλακή για δύο μήνες «για αντεθνική προπαγάνδα»).

Ο Καρούσος στην αντιστασιακή Οργάνωση Γρίβα

Η ΝΕΑ (μυστική) συνάντηση στην Αθήνα Γρίβα-Καρούσου έγινε αρχές του 1969, όταν ο δεύτερος είχε εμπλακεί στην αντιστασιακή Οργάνωση «Ελεύθεροι Έλληνες» Ανέφερε γι’ αυτήν, στη συνέντευξή του, ο Καρούσος:

«Ο Γρίβας, λοιπόν, μου έθεσε τα πράγματα ως εξής:

«Θα πρέπει να προπαρασκευαστεί κατάσταση θερμής αναμετρήσεως στο εσωτερικό της Ελλάδος με την δικτατορία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος».

– Αυτά πότε σας τα είπε;

Κ: Μου τα είπε αρχές του 1969.

– Ήσασταν ήδη στους «Ελεύθερους Έλληνες»;

Κ: Ήμουνα ήδη στους «Ελεύθερους Έλληνες». «Επί τούτου δε, δεν θα πρέπει να υπάρξει δισταγμός από τους Έλληνες στρατιωτικούς όπου και αν ανήκουν», είπα στον Γρίβα, κι αυτός συνέχισε:

Και βεβαίως δεν μπορούμε να αρχίσουμε από τους στρατιωτικούς τους υπηρετούντες αλλά από τους μη υπηρετούντες και διωχθέντες. Οι οποίοι, εδώ καλούνται να δείξουν την λεβεντιά τους, εάν υπάρχει ειλικρίνεια σε αυτά που υποστηρίζουν ότι η σημερινή κατάστασή τους οφείλεται σε αντίθεση με την δικτατορία.» Ο Γρίβας σε αυτά ήταν ωμός και σαφώς τοποθετημένος.

– Και ενάντιος στη δικτατορία;

Κ: Και ενάντιος στην δικτατορία, μέχρι το θάνατο του. Το σημειώνω. Άλλο τι τον κατηγόρησαν, άλλο το πώς βρέθηκε μετά τον θάνατο του εκτεθειμένος στην πλευρά που τον τοποθέτησαν οι ζώντες. Αυτά ίσως τα τακτοποιήσει η ιστορία αργότερα.

«Προς τούτω», μου λέει, «ανεξάρτητα με το εάν έχεις σχέσεις ή επαφές με οποιονδήποτε άλλους, καλείσαι να δηλώσεις εάν επιθυμείς να συμμετέχεις. Εγώ φέρνω επάνω παλιούς τομεάρχες της ΕΟΚΑ. Θα κάνω και μια εκπαίδευση όσο το μπορώ και δεν σου κρύβω ότι φέρνω και οπλισμό. Σου το εμπιστεύομα, να το γνωρίζεις. Και θέλω να αναλάβεις συγκεκριμένο πόστο». Του είπα «είμαι ενταγμένος στους Ελεύθερους Έλληνες» και μου απάντησε: «Ουδείς φθόνος. Με τους Ελεύθερους Έλληνες έχω και εγώ επαφή. Συναντήθηκα άλλωστε και με τον Δροσογιάννη και με αρκετούς άλλους».

– Σας είπε ο Γρίβας;

Κ: Μου είπε ο Γρίβας. Πήρα όμως και εγώ θέση ως απάντηση στην πρόσκληση του Γρίβα. Και του είπα: «Στρατηγέ, θα πρέπει να εξαντληθούν όλα τα υπόλοιπα πριν ωριμάσει στην σκέψη των Ελλήνων στρατιωτικών μια θερμή εσωτερική αναμέτρηση. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο στρατιωτικός προς τα εκεί κλίνει αφ’ εαυτού, λόγω και του επαγγέλματος του. Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς θα αντιδράσει ο κόσμος. Το κυριότερο όμως, επειδή εγώ έζησα στο πετσί μου τον εμφύλιο τόσο κατά την περίοδο της κατοχής, όπως και εσείς άλλωστε, όσο και κατά την περίοδο του 1947-49, δεν θα ήθελα να συντρέξω στην δημιουργία μιας καταστάσεως διχασμού, (ΣΗΜ: Υπάρχουν και συνεντεύξεις Δροσογιάννη και Βαρδάνη, οι οποίοι αρνούνται σύμπραξη στην σχεδίαση του Γρίβα για τον ίδιο περίπου λόγο. Τη χρήση δηλαδή όπλων στην αντίσταση κατά της Χούντας).

– Όχι, μου είπε. Δεν μπορώ να έχω επαφή. Ξέρεις, άλλωστε, ότι είμαι σε περιορισμό κατ’ οίκον. Κάποιες οχλήσεις έχω από ανθρώπους που με επισκέπτονται. Και από ό,τι κατάλαβα, μάλλον θα ενθάρρυναν αυτό για το οποίο σου λέω. Εγώ πάντως σε παρακαλώ πολύ, αν μπορέσεις να κρύψεις μερικά όπλα από αυτά που φέρνω από κάτω.

– Καλά, του είπα. Να κάνω τις εξακριβώσεις μου εάν αυτό μπορώ να το κάνω, και θα σας απαντήσω μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα. Έχετε όμως υπ’ όψιν σας, ότι δεν θα ήθελα να παίζω διπλό παιχνίδι. Ότι την περίπτωση σας θα την θέσω υπ’ όψιν των «Ελευθέρων Ελλήνων», με τους οποίους συνεργάζομαι. Αυτό σας εμποδίζει; Με δεσμεύετε

– Όχι,  μου απάντησε, Δεν σε δεσμεύω. Βεβαίως μπορείς να μιλήσεις ελεύθερα, αλλά σε αυτούς τους τομείς. Δεν θα μιλήσεις για όπλα, δεν θα μιλήσεις για οργάνωση και λοιπά.

Αγωνιστές και όπλα από την Κύπρο στην Ελλάδα

Τι έγινε λοιπόν; Εγώ υπέδειξα ορισμένα πρόσωπα, μεταξύ αυτών και τον Νικόλαο Λύτρα, απότακτο αξιωματικό. Ο Λύτρας, για την κάλυψη της Οργανώσεως και με την υπόδειξη του Γρίβα, ενοικίασε ένα γραφείο ως επιχειρηματίας και εκεί εγένοντο οι συναντήσεις.

– Ποιες συναντήσεις;

Κ: Με τα πρόσωπα τα οποία έρχονταν από την Κύπρο και τα οποία έπαιρναν τις αποστολές, όπως αυτές τις καθόριζε ο Γρίβας.

– Άρα περιγράφετε δραστηριότητα ομάδας Γρίβα τώρα, όχι «Ελευθέρων Ελλήνων»;

Κ: Όχι «Ελευθέρων Ελλήνων». Μέσα σε αυτούς ήτανε ο Πανίκος Σωτηρίου, δικηγόρος έγκριτος της Λεμεσού, ήταν ένας Κώστας Ιωάννου Νικήτας αγωνιστής της περιοχής Κάτω Πύργου Τηλλυρίας κατά την ΕΟΚΑ Α΄ και αρκετά μεγάλος αριθμός φοιτητών Κυπρίων ευρισκόμενων στην Ελλάδα. Τότε άρχισε να γίνεται και ο προσηλυτισμός και η προσπάθεια εκπαιδεύσεως αυτών των ανθρώπων.

Τα υστερινά συμφέροντα, έκλεισαν στόματα

– Εκπαίδευση στρατηγέ;

Κ: Εκεί, μάλιστα, είχα πλησιάσει εγώ και τον Μιχάλη τον Βαρδάνη, Πρόεδρο των αντιστασιακών. Ο Βαρδάνης αποδέχτηκε τη συμμετοχή του και ήρθε σε επαφή, την οποία δεν παρακολούθησα εγώ, με στοιχεία της κινήσεως Γρίβα. Θα πρέπει να το βεβαιώσει.

– Γιατί να το αρνηθεί σήμερα αυτό; Είναι θετικό αυτό.

Κ: Με συγχωρείτε…Υπήρξαν πάρα πολλά πράγματα τα οποία έλαβαν χώρα τότε και οι κατοπινές εξελίξεις έκλεισαν το στόμα αυτών των ανθρώπων, διότι τα δημιουργηθέντα υστερινά συμφέροντα δεν τους επέτρεπαν αποκαλύψεις αυτών των καταστάσεων.

– Γιατί να αρνηθεί σήμερα ο Βαρδάνης ότι συμμετείχε σε αντιστασιακή οργάνωση;

Κ. Δεν το ξέρω. Ρωτήστε τον. Γιατί δεν το είπε μέχρι τώρα; Εγώ, όμως, αντιρωτώ: Γιατί όταν ο Γρίβας κατηγορήθηκε, δεν βγήκε ούτε ένας από αυτούς να πει «με συγχωρείτε, ο Γρίβας ήταν αντιστασιακός, δημιούργησε αντιστασιακή ομάδα στο εσωτερικό, συνελήφθημεν τότε από την

Χούντα, κατηγορούμενοι διότι συμμετείχαμε στην αντιστασιακή οργάνωση του Γρίβα. Ουδείς. Ξέρετε γιατί;

Αντιστασιακή Οργάνωση Γρίβα στην Κύπρο

– Γιατί;

Κ: Διότι ο Γρίβας, αφού δεν ευοδώθηκε η αντιστασιακή του προσπάθεια εδώ, την έστησε κάτω στην Κύπρο με την σύμφωνη γνώμη

πολιτικών προσωπικοτήτων του ελλαδικού και του εξωελλαδικού χώρου, οι οποίες τον εγκατέλειψαν καθοδόν, όταν είδαν τη σθεναρή αντίδραση του Μακαρίου. Με τον οποίο και ετάχθησαν, εκτιμώντας ότι δια του Μακαρίου θα μπορούσαν να ρίξουν την Χούντα στην Ελλάδα. Πράγματα πεπλεγμένα, έτσι ώστε εγώ σαν άνθρωπος που παρακολούθησα τις εξελίξεις, να βεβαιώνομαι τόσο αργά για τη ρηχότητα των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι επεδίωξαν την πτώση της Χούντας στις απεραντολογίες των συζητήσεων, στις ρεσεψιόν των πολυτελών ξενοδοχείων της Ευρώπης. Και να μου συγχωρεθεί η έκφραση, αλλά διατυπώνω αυτό που νιώθω. Και την αφέλεια πολλών πολιτικών, των οποίων τιμώ την στάση για την εν γένει συμπεριφορά κατά την περίοδο εκείνη στο εσωτερικό της Ελλάδας, οι οποίοι νόμιζαν ότι μπορούν να γκρεμίζουν καταστάσεις προτρέποντας τους Έλληνες στρατιωτικούς να προβούν σε θερμές αντιδράσεις.

– Μισό λεπτό. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Ο Γρίβας κατεβαίνει στην Κύπρο, οπότε ακουμπάμε τώρα στην συζήτηση αυτή που κάνουμε οι δύο μας εδώ, την ΕΟΚΑ Β΄, με προτροπή Ελλήνων πολιτικών για δημιουργία αντιστασιακής οργάνωσης στην Κύπρο;

Κ. Θα σας πω. Θα μπούμε τώρα σ’ αυτό.

– Νωρίτερα να ξεμπλέξουμε το θέμα Δροσογιάννης, Βαρδάνης, Λύτρας.

Κ. Να ξεμπλέξουμε με το θέμα …

– Και την δική σας παραμονή στην φυλακή, στην εξορία. Δεν μου είπατε πόσο μείνατε φυλακή και μετά στην εξορία.

 

Συλλήψεις Κυπρίων φοιτητών

: Θα σας πω. Από την πλευρά του Λύτρα, όπως μετά απεκαλύφθη, εγένοντο ορισμένες απροσεξίες. Διότι δέχεται ανοιχτά αντιστασιακά πρόσωπα στο γραφείο που νοίκιαζε, διότι γνώριζε ότι σαν απότακτος αξιωματικός θα παρακολουθείται και δεν το έλαβε υπ’ όψιν. Και η Χούντα, εκ της παρακολουθήσεως εντόπισε Κυπρίους φοιτητές, τους οποίους συνέλαβε. Αυτοί αποκάλυψαν τον ρόλο του Λύτρα. Στο σπίτι του Λύτρα βρέθηκε ο όρκος της Οργανώσεως του Γρίβα και ο μεν Λύτρας στάλθηκε στην εξορία αμέσως και οι φοιτητές, αφού πέρασαν από την Μπουμπουλίνας (ανακριτήρια), απεστάλησαν στην Κύπρο. Μερικοί εξ αυτών προσεγγίσθηκαν από τον Δ. Ιωαννίδη, αρχηγό της Ε.Σ.Α. τότε, στους οποίους, όπως αργότερα έμαθα, ο Ιωαννίδης είπε «Γιατί το κάνετε αυτό;» Και αυτοί, με βάση την εντολή του Γρίβα ως κάλυμμα, όφειλαν να πουν: «Δεν το κάνουμε για τη δικτατορία, αλλά για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Δεν μπορούμε κάτω να εκδηλωθούμε και το φτιάχνουμε εδώ, για να πάμε κάτω να το εκδηλώσουμε». Και ο Ιωαννίδης, τους είπε: «Μα γι’ αυτό είμαι κι εγώ». Και εκεί τι έγινε; Το σχίσμα ε; Μερικοί εξ αυτών, νεαροί την ηλικία, είπανε – υποθέτω εγώ στη σκέψη τους – «εδώ έχουμε έναν πατριώτη., τι πάμε να πολεμήσουμε;» Οι ίδιοι οπαδοί του Γρίβα όντως, δεν είχαν καλή άποψη για τον Μακάριο κάτω. Είχαν όμως έναν μεγάλο πόθο για την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Σταθήκανε λοιπόν σε αυτό. Όταν κατέβηκαν κάτω, διωγμένοι από τον ελλαδικό χώρο και βρήκαν τον Γρίβα που αργότερα κατέβηκε, εντάχτηκαν στην ΕΟΚΑ Β΄ του Γρίβα.

– Αλλά ήταν ήδη άνθρωποι του Ιωαννίδη;

Κ: Αλλά είχαν συμπάθεια προς τον Ιωαννίδη.

-. Συμπάθεια;

Κ: Δεν ήταν άνθρωποι του Ιωαννίδη, είχαν συμπάθεια στον Ιωαννίδη, δεν τον θεωρούσαν αντίπαλο. Κι αυτό δεν το είχε ξεκαθαρίσει ο Γρίβας, είτε διότι δεν το αντελήφθη παρά το γεγονός ότι του το είχα θέσει υπ’ όψιν κατ’ επανάληψη, είτε διότι δεν ήθελε να τους εξαιρέσει.

– Επανερχόμαστε, λοιπόν, με το θέμα του Λύτρα, με τα σφάλματα και τις παραλείψεις του.

Κ: Προχωράμε τώρα στον ρυθμό μας: Ξηλώνεται η Οργάνωση Γρίβα. Πάμε στο Δροσογιάνη. Ο Δροσογιάννης ήρθε σε επαφή με τον Γρίβα, δεν ξέρω αν με πρόσκληση Γρίβα ή με επιθυμία του ιδίου, όπως ήρθαν και αρκετοί άλλοι.

– Ποιοι δηλαδή;

Κ: Δεν ξέρω ποιοι, δεν θέλησαν να αποκαλύψουν το όνομα τους. Δεν έρχομαι εγώ εδώ πέρα να πω ένας, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, διότι δεν βρίσκω λογική σε αυτού του είδους την αποκάλυψη. Διότι δεν είδα να υπάρχει το θάρρος της επιβεβαιώσεως εκ μέρος των ιδίων.

– Το γνωρίζετε και δεν μου το λέτε στρατηγέ;

Κ. Διότι τους είδα αργότερα φοβισμένους, διότι ήδη τους έχω αποβάλει από μέσα μου και δεν θέλω να αναφερθώ στα ονόματα τους.

– Αρνείστε να αναφέρετε τα ονόματα ανθρώπων, οι οποίοι είχαν συμπράξει σε αντιστασιακή Οργάνωση του Γρίβα στην Ελλάδα;

Κ: Ναι, διότι έκτοτε μου προκάλεσαν και εξακολουθούν να μου προκαλούν εμετό!

– Ο Δροσογιάννης ήταν στους «Ελεύθερους Έλληνες», ήταν και στην οργάνωση αυτή;

Κ. Όχι, δεν ξέρω αν μπήκε στην Οργάνωση Γρίβα. Αυτός αργότερα το αρνήθηκε ότι μπήκε στην Οργάνωση Γρίβα. Εγώ λέω, ότι ήρθε σε επαφή με τον Γρίβα.

– Κατάλαβα …

Κ: Εμένα με πιάσανε…

– Δεν τελειώσαμε με τον Δροσογιάννη, στρατηγέ. Υπάρχει μία πικρία μέσα σας, αυτό αντιλαμβάνομαι.

Κ: Είναι δεδομένη.

– Ο Δροσογιάννης είναι στρατηγός σήμερα;

Κ: Ναι, είναι στρατηγός.

– Πού οφείλεται η πικρία με τον συνάδερφο σας αυτόν;

Κ: Εγώ συνεργάστηκα στο επίπεδο των «Ελευθέρων Ελλήνων», στενά με τον Δροσογιάννη. Όμως, κατά το διάσημα της συνεργασίας μας, δεν μου απεκάλυψε την πρόθεση του να συνεργαστεί και με το ΠΑΚ (Πανελλήνιο Αντιστασιακό Κίνημα, υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου).

– Εν προκειμένω, ο Δροσογιάννης πού γνώριζε για το ΠΑΚ;

Κ: Ο Δροσογιάννης μού ανακοίνωσε μια ημέρα, ότι έκθεση την οποία συντάξαμε για την υφιστάμενη στο εσωτερικό κατάσταση, την μεταβίβασε στον Ανδρέα τον Παπανδρέου, ο οποίος είχε κατέβει στην Ρώμη τις ημέρες εκείνες μέσω ενός δικού μας ανθρώπου ο οποίος ήτανε ενταγμένος στους «Ελεύθερους Έλληνες» και εκείθεν υπήρξε η σύλληψή μου.

– Πώς ξεκίνησαν οι συλλήψεις στρατηγέ;

Κ: Του είπα: «Πώς είναι δυνατόν να γίνεται αυτό το πράγμα χωρίς την συγκατάθεση και των υπόλοιπων συνεργασθέντων στην συγκρότηση της εκθέσεως;»

Προ της συλλήψεως μου, με αιτία την συμμετοχή μου στους «Ελεύθερους Έλληνες», ο Γρίβας επεδίωξε μια δευτέρα συνάντηση, η οποία και έγινε. Έγινε στο Λουτράκι, με την ευκαιρία μιας άδειας που πήρε για να αναρρώσει από μια εγχείρηση προστάτη, την οποία είχε κάνει. Του επέτρεπε η Χούντα.

Ο Μακάριος υπέρ της αντιδικτατορικής προσπάθειας

Εκεί, λοιπόν, κάτω από αυστηρά μέτρα ασφαλείας, συναντήθηκα με τον Γρίβα, στις αρχές του καλοκαιριού του 1969. Ο Γρίβας μού είπε τότε: «Είχες δίκιο στην άποψη ότι δεν μπορεί να γίνει στο εσωτερικό της Ελλάδος, ίσως και δεν πρέπει. Έχω παροτρύνσεις από ορισμένους και τη συγκατάθεση να προπαρασκευάσουμε κατάσταση στην Κύπρο, η οποία θα εξασφαλίσει την εν εξορία συγκρότηση ελληνικής κυβερνήσεως. Εάν τα πράγματα ευνοήσουν και με την παρουσία του βασιλέως εκεί, ενεργώντας στο πολιτικό διπλωματικό επίπεδο, θα επιδιώξουμε την ανατροπή της Χούντας στον ελλαδικό χώρο».

– Από ποιους είχε παρότρυνση;

Κ. Μου ανέφερε το όνομα του συχωρεμένου του Μαύρου …

Γεώργιος Μαύρος, ένας.

Κ: Γεώργιος Μαύρος, ένας, και κάποια δευτερεύοντα ονόματα δεν τα θυμάμαι, πραγματικά δεν τα θυμάμαι. Οι καταγραφές μου έχουν πιαστεί, μου τα πήραν από τον φάκελο τον οποίον βρήκανε στην Κόρινθο, όταν με συνέλαβε η Ε.Σ.Α. Μου είπε ο Γρίβας «συμφωνεί ο εξωτερικός ελλαδικός παράγων», αυτοί οι έξω…

– Ποιοι δηλαδή;

Κ: Υποθέτω ότι πρέπει να ήτανε και ο Καραμανλής. Υποθέτω, το τονίζω. Μου ανέφερε και το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου, ότι θα συμφωνούσε σε μια τέτοια προσπάθεια. Μου είπε ακόμη ότι «εγένετο προσέγγιση του Μακαρίου, ο οποίος δεν τάχτηκε αντίθετος έναντι της προσπάθειας αυτής» και μου έκλεισε το θέμα με την αντίληψη ότι, μια επιτυχία σε αυτόν τον παράγοντα, σε αυτή την προσπάθεια, θα δημιουργούσε ευνοϊκές καταστάσεις για την επιδίωξη της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα αργότερα, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα.

-. Στρατηγέ υπάρχει μια αντίφαση στην εκτίμηση του Γρίβα για το εάν ο Μακάριος θα ανεχότανε την ύπαρξη οργάνωσης αντιδικτατορικής στην Κύπρο και μέσω αυτής της οργάνωσης θα επιτυγχάνετο η πτώση της δικτατορίας στην Ελλάδα και ίσως και η ένωση στη συνέχεια. Πώς το βλέπετε εσείς αυτό;

Κ: Θα σας πω. Φαίνεται ότι δεν έγινε σπουδή στην προσωπικότητα του Μακαρίου. Εάν γίνει διείσδυση στην πολιτική και την τακτική του, εάν γίνει ανάλυση ορισμένων θέσεων τις οποίες έπαιρνε κατά καιρούς ο Μακάριος, θα βλέπατε ότι είχε πάντοτε μια διπλοπροσωπία, η οποία άφηνε της πόρτες ένθεν ή εκείθεν, ώστε να μπορεί να τις εκμεταλλευτεί με την επικρατούσα αργότερα πλευρά. Περίπτωση την οποία έκανε, απεκάλυψε με την επιστολή του στον Γκιζίκη. Περίπτωση, η οποία απεκαλύφθη σ’ εμένα με τη στάση του έναντι του Γρίβα.

 

«Ο Μακάεριος εκφραζόταν υπέρ της Χούντας»

– Πώς αποκαλύφθηκε μέσω της επιστολής η πρόθεση αυτή του Μακαρίου;

Κ: Διότι ο Μακάριος πολλές φορές εξεφράσθη υπέρ της Χούντας, δεν εξετάζω καλυπτόμενους ή μη, ή εφαρμόζοντας τη δική του πολιτική διπλωματία, για την εξασφάλιση των ισορροπιών στον μικρό χώρο στον οποίο και κυβερνούσε. Δεν το εξετάζω αυτό. Εξετάζω την συνέπεια ενός αρχηγού ενός μικρού κρατιδίου, η οποία υπήρξε κατ’ εξοχήν θολή. Διότι συνέτρεχε τους αντιστασιακούς, δεδομένου ότι και η περίθαλψη του Παναγούλη στην Κύπρο εγένετο με τη δική του γνώση και ανοχή. Και τη συγκατάθεση προς Γιωρκάτζη, δεν ξέρω εάν τη γνωρίζετε. Δεδομένου ότι η κάθοδος αντιστασιακών, κυρίως του Π.Α.Κ., οι οποίοι έρχονται σε επαφή με το εκεί Α.Κ.Ε.Λ. και το κόμμα του Λυσσαρίδη ήταν σε γνώση του. Και δεδομένου ότι έπαιρνε εκάστοτε και ανάλογα με τις διασταυρωμένες καταστάσεις, φιλοδικτατορικές τάσεις, έτσι ώστε να σκορπίζει την σύγχυση. Ο Γρίβας όμως δεν είχε ποτέ ισχυρές αρνητικές απόψεις εναντίον του Μακαρίου. Να σημειωθεί ότι ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο συνεργάστηκε κατά την ΕΟΚΑ Α΄, ότι κατά την περίοδο εκείνη, είτε το θέλουμε είτε όχι, οφείλουμε να δεχτούμε ότι αναπτύχθηκαν αισθήματα συμπάθειας μεταξύ των δύο αυτών προσωπικοτήτων. Ανεξάρτητα με τις αντιθέσεις του στους στρατηγικούς χειρισμούς στο θέμα της Κύπρου. Ότι δεν υπέβλεψε ποτέ την θέση του, διότι ποτέ ο Γρίβας δεν εξεδήλωσε επιθυμία να παίξει ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Κύπρου και το είχε δηλώσει κατ’ επανάληψη και το τήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Και το ότι τον βεβαιώσαν, όπως αυτός βεβαίωσε εμένα, άνθρωποι του εξωτερικού ότι ο Μακάριος είναι μαζί τους. Και ως εκ τούτου η συνδρομή του Γρίβα σε αυτήν την αντιδικτατορική προσπάθεια στον κυπριακό χώρο θα έβρισκε αργό έστω κεκαλυμμένα τον Μακάριο. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, είπα «ναι».

– Στην πρόταση του Γρίβα…

Κ: Στην πρόταση του Γρίβα, στο ότι «να με θεωρείτε δίπλα σας».

– Το 1969 …

Κ: Το ‘’69, στις αρχές του καλοκαιριού. Λέω «είμαι μόνος;» «Και πολλοί άλλοι Έλληνες στρατιωτικοί.»

– Σας είπε ο Γρίβας.

Κ: Και χωρίς να μου πει ονόματα.

(Ακολούθησε η σύλληψη Καρούσου και η εξορία του για δύο χρόνια. Ένα χρόνο στη Σαμοθράκη και έναν στη Δροσιά).

– Εν τω μεταξύ ο Γρίβας έχει κατεβεί στην Κύπρο, με την έγκριση και την συνεργασία της εδώ δικτατορίας;

Κ: Όχι.

– Όχι. Πώς κατέβηκε, πότε, και πότε κατεβήκατε και εσείς;

Κ: Απορώ πώς το διατυπώσατε αυτό «με την έγκριση και τη συνεργασία»!

– Γιατί είχαμε πει νωρίτερα με τους φοιτητές. Ότι οι φοιτητές που ήταν στην ομάδα την αντιστασιακή …

Κ: Δεν είχαν πει όμως τίποτα στον Γρίβα.

Ο «Ελεύθερος» Καρούσος στην Κύπρο

– Ξεκαθαρίστε αυτό το στοιχείο στρατηγέ, όπως ξεκαθαρίσατε πάρα πολλά στοιχεία μέχρι τώρα σ’ αυτή την κατάθεση ψυχής. Που σχετίζονται με πρόσωπα ιστορικά του τόπου μας, που έχουν διαδραματίσει ρόλο πολύ σημαντικό και στα οποία έχει πέσει πολύ λάσπη. Ξεκαθαρίστε την κάθοδο του Γρίβα και την δική σας στην Κύπρο και το ρόλο που παίξατε εκεί πέρα.

Κ: Είπαμε τι συνεζητήθη στη συνάντηση με τον Γρίβα, στην συνάντηση στο Λουτράκι. Ο Γρίβας μού είπε:

Να έχεις ετοιμότητα παιδί μου εφ’ όσον δέχεσαι, θα έχεις παρέα και άλλους συναδέλφους, για να αποδυθούμε όλοι μαζί σε αυτήν την προσπάθεια.

Με άφησε σαφώς να καταλάβω, ότι το αντίπαλο στρατόπεδο δεν είναι ο Μακάριος. Δεν εξεφράσθη καν κατά Μακαρίου. Δεν διατύπωσε ούτε έναν ενδοιασμό όταν τον ρώτησα «και ο Μακάριος;» «Δεν θα έχουμε αντιδράσεις. » είπε ο Γρίβας, «Και θα έχουμε την, λόγω της θέσεως του, συγκεκαλυμμένη συμπαράσταση η οποία θα είναι ουσιαστική.

Λοιπόν, μου έκανε μια τοποθέτηση με μια περιγραφή με την οποία, κατά την λογική μου, δεν μπορούσα να διαφωνήσω, διότι ήταν περιεκτική των εξής βασικών στοιχείων: Το ένα, ότι θα μπορούσε πλέον να πάρει σάρκα και οστά μια αντιστασιακή δράση, η οποία θα ξεκινούσε από χώρο που ελεύθερα μπορούσε να σχεδιάσει. Το δεύτερο, είχε σταθερούς, αμετακίνητους, πολύ ελκυστικούς λόγους. Ο ένας ήταν ότι θα μπορούσε να οργανωθεί αντιστασιακή κατάσταση για δράση και στο εσωτερικό ακόμη της Ελλάδος, σε έναν ελεύθερο τόπο, στον οποίο μπορούσε κανείς ανεμπόδιστα να εκτιμήσει, να σχεδιάσει, να υλοποιήσει. Ο δεύτερος ήτανε, διότι εγώ σαν πρόσωπο, σαν άτομο, ήθελα να αναπνεύσω λίγο ελεύθερο αέρα. Είχε πλέον η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο. Δεν μπορούσα να ανασάνω!..

– Γι’ αυτούς τους δύο λόγους συμφωνήσατε να κατεβείτε Κύπρο;

Κ: Και είπα ναι. Άλλωστε προϋπήρχε η διάθεση της αντιστάσεως έναντι της δικτατορίας. Απόδειξη του δεύτερου που είπα, ότι ήθελα ν’ ανασάνω, είναι το γεγονός ότι, όταν κατέβηκα στην Κύπρο και μου είπε ο Γρίβας «δώσε μας ένα ψευδώνυμο», δήλωσα αμέσως το ψευδώνυμο «Ελεύθερος», αισθανόμενος ότι είμαι πλέον ελεύθερος. Εκεί είναι που εξαπατήθηκα.

– Γιατί;

Κ: Διότι ήμουνα το πρόσωπο στο οποίο είχαν προσαρμόσει την πολεμική τους πολλοί της ΕΟΚΑ Β΄, το μακαριακό κατεστημένο και η Χούντα της Κύπρου δια της Εθνικής Φρουράς. Εκεί ήτανε που μπήκα μέσα στα κρησφύγετα επί δύο χρόνια και δύο μήνες, χωρίς να δει το πετσί μου φως ήλιου και χωρίς να έχω την ελεύθερη επικοινωνία. Εκεί να δείτε φυλακή…

-. Δεν το κατάλαβα, θέλω να μου το ερμηνεύσετε. Δεν το κατάλαβα αυτό που μου είπατε.

Κ: Θα το πούμε.

– Πότε κατεβήκατε στην Κύπρο;

Κ: Είπα, λοιπόν, το «ναι». Συνελήφθην εν τω μεταξύ και βρισκόμουνα στο χώρο της εξορίας, όταν ήρθε απεσταλμένος του Γρίβα, γνωστός εκ των προτέρων, ο οποίος μου είπε ότι «ο Γρίβας σε ζητάει να κατέβεις κάτω. Μας έδωσε εντολή να διοργανώσουμε την διαφυγή σου».

– Ποιος και πότε;

Κ: Ήτανε ο Κοσμάς Μαστροκόλιας, συνεργάτης του Γρίβα από τα χρόνια της κατοχής. Από το Θησείο. Ήτανε της απολύτου εμπιστοσύνης του. Ήταν αυτός ο οποίος προσεκολλήθη στον Ιωαννίδη αμέσως μετά τον θάνατο του Γρίβα. Ήταν αυτός με τον οποίο διαφώνησα εγώ για την κατεύθυνση που έδινε στην Οργάνωση. Μια κατάσταση την οποία δεν μπόρεσα να υπερβώ στην Κύπρο, διότι δεν είχα τις δυνάμεις να υπερβώ. Δεν είχα τους συμπαραστάτες να υπερβώ, ώστε να κρατήσω την Οργάνωση από την αντίθετη προς την Εθνική Φρουρά, την δικτατορία εκεί, κατάσταση. Και δεν μπόρεσα να την υπερβώ για λόγους τους οποίους θα εξηγήσω αργότερα,

– Σας βρήκε πού και πότε;

Κ: Με βρήκε στον Άγιο Νικόλαο.

– Εξορία;

 

«Ο Γρίβας διέφυγε και κατέβηκε στην Κύπρο»

Κ: Εκεί που εγώ έμαθα ότι ο Γρίβας κατέβηκε κάτω.

– Πότε;

Κ: Κατέβηκε τον Αύγουστο του 1971. Εκεί που εγώ άρχισα να παρακολουθώ τα πράγματα, το πώς εξελίσσονται όσο εγώ βρισκόμουνα εξορία και όσο ο Γρίβας ήτανε κάτω. Εκεί ήταν που ξεκίνησαν στις σκέψεις μου οι πρώτες ανησυχίες, διότι ο Γρίβας διέφυγε της Ελλάδος, διέφυγε, διέφυγε… Γνωρίζω δε από αφηγήματα του ιδίου και λεπτομέρειες από την δραματική απόδραση του.

– Δηλαδή;

Κ. Ότι ήτανε κατ’ οίκον περιορισμένος και διέφυγε από τις πίσω πόρτες. Και με ποια τεχνάσματα από την παρατήρηση των αστυφυλάκων. Πώς τον παρέλαβαν στο Πόρτο Χέλι. Πώς τον άφησαν για ανεφοδιασμό – γιατί μ’ ένα μικρό καΐκι έφυγε κι αυτός – σε ένα ξερονήσι έξω από την Χάλκη της Ρόδου, επί μιάμιση ολόκληρη μέρα μέσα στον καυτό ήλιο του Αυγούστου. Σε ξερονήσι γεμάτο φίδια! Που απορούσε πώς επέζησε τελικώς. Πώς βγήκε στην περιοχή των αγγλικών Βάσεων (κοντά στο Πισσούρι) και πώς μεταφέρθηκε στο εκ των προτέρων προπαρασκευασμένο κρησφύγετό του.

»Επανέρχομαι, όμως, στα εδώ. Μου έκανε εντύπωση στην εξορία, μετά την κάθοδο του Γρίβα, ότι ο Μακάριος δεν πήρε μια ουδέτερη θέση, αλλά εκδηλώθηκε σαφώς αντιγριβικά, με δηλώσεις τις οποίες έκανε τότε βρισκόμενος στην Αθήνα. Υπέθεσα όμως, και καθησύχαζα τον εαυτό μου, ότι ο Μακάριος έκανε αυτές τις δηλώσεις για να μην αντιληφθεί κανείς τους σχεδιασμούς. Μεγάλη όμως εντύπωση, μου έκανε το γεγονός ότι ο Γρίβας απεκρίθη και ότι ήδη είχε εξαγγείλει την οργάνωση της ΕΟΚΑ Β΄. Το ‘ΕΟΚΑ’ ήταν αποκαλυπτικό διαθέσεων, οι οποίες θύμιζαν προγενέστερες καταστάσεις. Πάλι καθησύχαζα, μήπως και με αυτό ήθελε να προκαταλάβει τα πράγματα, ώστε μια ευμενής εξέλιξη στην περίπτωση της πτώσεως της Χούντας, δέσμευε αυτούς που θα έρχονταν στην εξουσία, να ενισχύσουν τον φιλοενωτικό αγώνα της Κύπρου. Άλλωστε ο Γρίβας με το θέμα της Ενώσεως είχε μια ψύχωση απόλυτα δικαιολογημένη, λόγω της δράσεως, της καταγωγής του, της εν γένει ιστορίας του.

»Έλαβα λοιπόν την ενημερότητα, ότι θα πρέπει να είμαι έτοιμος. Ήτανε παραμονές των Χριστουγέννων του 1971 και, με την έλευση του νέου έτους, απελύθησαν οι πάντες από την εξορία και μείνανε μόνο κάποιοι αριστεροί στα ξερονήσια. Έτσι, απελύθην και εγώ. Πήγα στο σπίτι μου στην Κόρινθο, στην οποία αντιλήφθηκα ότι ήμουνα υπό τον απόλυτο έλεγχο του εκεί στρατιωτικού παράγοντα. Κλήθηκα αμέσως από τον στρατιωτικό διοικητή, ο οποίος ανεπιφύλακτα μου διατύπωσε ότι «θα είσαι υπό παρακολούθηση, ό,τι δε επιθυμούμε, να μην εκδηλωθείς εναντίον της ‘Επανάστασης’, διότι θα υποστείς κυρώσεις, δυσμενέστερες». Και το δυστύχημα ήταν, ότι ο στρατιωτικός διοικητής ήτανε πρώην συμπολεμιστής στην ίδια μονάδα, κατά τον εμφύλιο. Ο συγχωρεμένος ο Ελευθέριος Συρίγος.

(Ο Καρούσος στη συνέχεια απολύεται και η έγνοια του είναι στην Κύπρο)

Κ: Εγώ βεβαίως είχα δώσει τον λόγο μου στον απεσταλμένο του Γρίβα, ότι θα κατέβαινα κάτω. Δεν υπήρχε περίπτωση να το συζητήσω. Το γεγονός ότι τελείωσε η εξορία μου, δεν με επηρέαζε. Είχα δώσει τον λόγο μου. Και τον λόγο μου συνήθιζα να τον τηρώ.

 

Ο Καρούσος στην Κύπρο

Ήρθε λοιπόν πάλι ο απεσταλμένος και μου είπε: «Τι θα κάνεις τώρα που απολύθηκες;» και του απάντησα: «Δεν έχεις οργανώσει ακόμα την απόδραση;» «Την έχω έτοιμη». «Εντάξει». Και την επόμενη, στις 10 Ιανουαρίου του 1972 κατέβηκα στο Λαύριο, μπήκα σε μια βάρκα και έφυγα για την Κύπρο.

– Ποιος σας πήγε στην Κύπρο;

Κ: Με πήγε ένας καπετάνιος, ο οποίος ήτανε του περιβάλλοντος του Ποταμιάνου. Δεν ξέρω, δεν έμαθα ποτέ το όνομα του, δεν έτυχε να τον ξανασυναντήσω μετά. Με τον οποίο Ποταμιάνο είχε άριστες πάντοτε σχέσεις ο Γρίβας, αυτό είναι γνωστό. Και ο οποίος Ποταμιάνος τον ενίσχυε, του συμπαραστάθηκε για τον αντιχουντικό αγώνα, να δείτε μπερδέματα, ε;

Μπήκα λοιπόν σε αυτό το βαρκάκι κι έμεινα κι εγώ για τον εφοδιασμό πάνω στο νησάκι με τα φίδια. Έφτασα στην Κύπρο, στα νερά της οποίας με πέτυχε η κακοκαιρία. Παρέπλευσα το νησί με μια ξένη σημαία πάνω στο βαρκάκι, τουριστική, μια γερμανική είχανε βάλει, και πήγα και βγήκα στην περιοχή της (…). Εκεί μου είπανε ότι θα με υποδεχότανε, δεν ευρέθη κανείς. Έπεσα λοιπόν, χειμώνα καιρό, στην θάλασσα, είπα στον καπετάνιο να φύγει και βρέθηκα ολομόναχος με την τύχη μου παρέα. Ήταν 13 Ιανουαρίου 1972, βράδυ. Έκανα μια αναρρίχηση σε κάτι απότομες ακτές, βγήκα στον δημόσιο δρόμο της Λεμεσού και έκανα οτοστόπ. Σταματάει ένα ημιφορτηγάκι, με δυο άτομα μέσα. «Πού θέλεις να σε πάμε;» «Στην κεντρική πλατεία της Λεμεσού», είπα, που την γνώριζα, διότι είχα προϋπηρετήσει στη Λεμεσό. Με άφησαν και κατέφυγα στο κατάστημα ενός συνεργάτη του Γρίβα, αυτού ακριβώς στο σπίτι του οποίου είχε την κρυψώνα του ο Γρίβας.(ΣΗΜ: Του Μάριου Χριστοδουλίδη). Κι αυτός με μετέφερε, μαζί με άλλον άνθρωπο και άλλο όχημα, στο κρησφύγετο του Γρίβα. Μεσάνυκτα. Κι εκεί συναντήθηκα με τον Γρίβα, στον οποίο έκανα αμέσως τα εξής ερωτήματα:

«Πρώτον, μου είπατε ότι θα με υποδεχτεί κάποιος. Και βεβαίως η απουσία του στο χώρο και στο χρόνο, αποκαλύπτει την έλλειψη στην οργάνωση σας. Δεύτερον, τι γυρεύεις στο κρησφύγετο; Γιατί περί κρησφύγετου δεν είπες στις συζητήσεις που κάναμε στην Ελλάδα. Τρίτον, που είναι οι άλλοι αξιωματικοί και πώς δεν συνδέετε με την δική μου κάθοδο και την κάθοδο άλλων αξιωματικών, των οποίων τα ονόματα δεν μου είχε αποκαλύψει τότε;» Για το πρώτο μου είπε ότι «οφείλεται σε κακή συνεννόηση», για το δεύτερο «ξέρω εγώ τι κάνω και θα σου εξηγήσω αργότερα. Για άλλους αξιωματικούς, είπε πως τους ειδοποίησε, αλλά αρνήθηκαν να κατεβούν.

Του είπα τότε: «Μην τοποθετήστε έτσι. Εσείς είστε με μια γυναίκα, με εξασφαλισμένα τα οικονομικά σας, χωρίς παιδιά, και πάντως μια προσωπικότητα η οποία έχει βάλει την σφραγίδα της σε αυτό τον τόπο. Αυτοί είναι ταλαιπωρημένοι, μ’ ένα σωρό εξορίες και φυλακίσεις, με βασανισμούς, με οικογένειες, με οικονομικές εξουθενώσεις και λοιπά. Όταν εσείς τους αιφνιδιάζετε και τους λέτε να κατεβούν κάτω, να είστε σίγουρος ότι δεν μπορεί να είναι και έτοιμοι να κατεβούν αμέσως την επομένη της απολύσεώς τους», «Εσύ πώς κατέβηκες; » με ρώτησε «Εγώ τήρησα τον λόγο μου. Δεν θα πει ότι δεν είχα και εγώ τα προβλήματά μου», απάντησα.

Να ενημερώσω στο σημείο αυτό, ότι όσο καιρό ήμουν στην Κύπρο, όσο καιρό κάθισα εκεί, τονίζω ότι δεν πήρα ούτε μια δραχμή. Γιατί πολλοί είπανε ότι ο Γρίβας πλήρωνε και έκανε και λοιπά. Ούτε ποτέ ζήτησα, εκτός από 100 κυπριακές λίρες που άπαξ μου έδωσε ο Γρίβας, για να μπορώ να παίρνω κάποτε- κάποτε κάνα τσιγάρο και που εγώ τις έδωσα να πάνε σε μια οικογένεια ενός φονευθέντος στα επεισόδια της Κύπρου τότε.

ΣΤΗ συνέχεια της συνέντευξή του στον Παναγιώτη Κακαρά, ο στρατηγός Γεώργιος Καρούσος αναφέρεται με λεπτομέρειες στην περίοδο που ήταν στην Κύπρο, για τη δράση της ΕΟΚΑ Β΄ και για τη συνεργασία του με τον στρατηγό Γρίβα. Κάνει αυτοκριτική και προβαίνει σε επικρίσεις κατά του Μακαρίου. Θεωρεί αρνητικό το ρόλο που έπαιξε η ΕΟΚΑ Β΄ στα πράγματα λόγω των άστοχων παρεμβάσεών της και των δημιουργικών αντιδράσεων, αναλαμβάνει τη δική του ευθύνη για το αρνητικό αποτέλεσμα και προσθέτει εμφαντικά: Η ΕΟΚΑ Β΄ έπαιξε τον ρόλο αυτόν. Παρακαλούνται οι λοιποί να καθορίσουν τον ρόλο τους στα διαδραματισθεντα, ώστε να τα παραδώσουν στην ιστορική αλήθεια επ’ ωφελεία των επομένων. Δεν το έπραξε κανείς και αυτό είναι ενδεικτικό της δειλίας των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι δεν είχαν το θάρρος να το διατυπώσουν».

«Ο Μακάριος έβαλε δυναμίτιδα στη συνεργασία με Γρίβα»

ΤΟΝ Μακάριο, ο Καρούσος κατηγορεί ότι:

«Έβαλε την πρώτη δυναμίτιδα στην προσπάθεια της συνεργασίας με τον Γρίβα, η οποία κατά τις αφηγήσεις του στρατηγού σε μένα, προσυμφωνήθηκε και άνοιξε το δρόμο της καθόδου του στην Κύπρο για το συγκεκριμένο σκοπό που προανέφερα». Στα πλαίσια αυτά και εξ’ αιτίας της διαμάχης που άρχισε να δημιουργείται, με διαχωρισμό της Ελλήνων Κυπρίων σε μακαριακούς και γριβικούς, ο Καρούσος τονίζει πως άρχισε να διαπιστώνει «ότι η όλη προσπάθεια, όπως τέθηκε στην Ελλάδα, δεν είχε αρχίσει να ναυαγεί, αλλά είχε ναυαγήσει ήδη».

«Προοδευτικά, προσθέτει, έβλεπα ότι ο κόσμος άρχισε να διαχωρίζεται: Ο γριβικός, ο οποίος φώναζε για τον αρχηγό του και την Ένωση, και ο μακαριακός ο οποίος ευρίσκετο στην εξουσία την οποία δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να εγκαταλείψει. Και γιατί άλλωστε; Πού το είδαμε αυτό αναγεγραμμένο ιστορικά, στο διάστημα της επί γης παρουσίας του ανθρώπινου είδους;»

 

Αποκαλύψεις για προετοιμαζόμενο πραξικόπημα Ε.Φ.

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ είναι ο Καρούσος στα όσα λέγονταν και γράφονταν για δήθεν ανάμειξη Γρίβα και της Οργάνωσής του σε πραξικόπημα που ετοίμαζε η Εθνική Φρουρά εναντίον του Μακαρίου, τον Φεβρουάριο του 1972. «Είναι ψευδέστατα», αναφέρει, κάνει λόγο μάλιστα και σε διαταγή Διγενή «η οποία κυκλοφόρησε μέχρι και στο τελευταίο μέλος της ΕΟΚΑ Β΄, η οποία απαγόρευε κάθε συνάφεια με χουντικά στοιχεία του ελλαδικού στρατού στην Κύπρο». Επίσης αποκαλύπτει ότι

α) «ο Γρίβας εξέδωσε διαταγή προπαρασκευής της ΕΟΚΑ Β,΄ για παρεμπόδιση του πραξικοπήματος εκ μέρους της Εθνικής Φρουράς!»  και

β) «ο Γρίβας ανέλαβε την πρωτοβουλία, για να μην επιτρέψει στην Εθνική Φρουρά να επικρατήσει στην Κύπρο.

Τότε είναι, υπογραμμίζει, που δια του Προέδρου της Κυπριακής Βουλής, ο Γρίβας έκανε παράσταση προς την αμερικανική πρεσβεία της Λευκωσίας, η οποία παρενέβη στην Ελληνική Κυβέρνηση, μέσω των Ηνωμένων Πολιτειών, και η πρόθεση της Χούντας να πραξικοπηματίσει κατά του Μακαρίου ανεστάλη».

Ο ΚΑΡΟΥΣΟΣ  χαρακτηρίζει ασύστολα ψεύδη και τα όσα λέγονταν – και λέγονται ακόμη  από παρουσιαζόμενους σαν μακαριακούς – ότι η Ενωτική Παράταξη στην Κύπρο ήταν μειονότητα. «Ο πληθυσμός», υποδεικνύει, ήτανε μισός-μισός, ίσως και περισσότερος ο κόσμος ο οποίος δεν είχε απαρνηθεί ακόμη την υπόθεση της Ενώσεως».

 

Αναθεώρηση στόχου από τον Γρίβα

Ο ΚΑΡΟΥΣΟΣ διείδε, μέσα στην αντιπαράθεση που υπήρχε μεταξύ μακαριακών και γριβικών και τη «ρύμη των εξελίξεων», ότι αυτά «οδήγησαν τον Γρίβα σε αναθεώρηση του στόχου, το οποίο έθεσε κατεβαίνοντας στην Κύπρο. Λέγει για το θέμα αυτό ο Καρούσος:

«Ξέχασε ενώπιον της στάσεως και της συμπεριφοράς του Μακαρίου, ότι θα έπρεπε να συνέχιζε την προσπάθεια της ομονοήσεως για την ευόδωση του σκοπού. Ή διέγνωσε ότι ο σκοπός αυτός δεν μπορούσε να υπηρετηθεί δι’ αυτής της επιλεγείσης οδού. Και μπροστά στο φαινόμενο της απαρνήσεως εκ μέρος του Μακαρίου, στο φαινόμενο της πιέσεως των δικών του ανθρώπων της απολύτου εμπιστοσύνης, στο φαινόμενο της στάσεως της κυπριακής κυβερνήσεως και των υπηρεσιών του κράτους απέναντι των Γριβικών, τον οδήγησαν κατά τη δική μου άποψη, στην περιχαράκωση και την άμυνα του. Και επειδή ο Γρίβας ήξερε τον σκοπό για τον οποίο κατέβηκα εγώ κάτω, γνώριζε, θυμότανε τα συμφωνημένα μεταξύ μας, μου είπε:

– Πού θες να πας; Καταλαβαίνω ποια είναι η θέση σου. Εγώ θα προσπαθήσω να εξομαλύνω τα πράγματα όσο μπορώ, αλλά πού θέλεις να πας;

Και εγώ απάντησα στον Γρίβα ότι:

– «Κατέβηκα για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Καλώς ή κακώς είσαι ο αρχηγός μου και εγώ, όπως τήρησα τον λόγο μου που σας έδωσα στην Ελλάδα και κατέβηκα εδώ, δεν μπορώ να σας αποστερήσω της εμπιστοσύνης μου και δεν πρόκειται να σας εγκαταλείψω. Και για έναν άλλο ακόμη λόγο: Για να σας θυμίζω με την εδώ παρουσία μου, ποιος ήταν ο σκοπός μας. Και για ακόμη έναν άλλο λόγο. Διότι εγώ είμαι φαντάρος, στρατιώτης, και δεν μπορώ να κάνω αυτού του είδους τα θελήματα. Και για ακόμη έναν άλλον λόγο: Δεν αλλάζω περιβάλλον, διότι στο καινούργιο που θα βρεθώ, ασφαλώς θα αναγκαστώ να φωνάζω πράγματα τα οποία εγώ ουδέποτε υιοθέτησα, ή ποτέ δεν μπορώ να κάνω».

Κρυφά από τον Γρίβα οι βόμβες στον Άγιο Σέργιο

ΕΤΣΙ, ο Καρούσος βρέθηκε εκτός μηχανισμού της ΕΟΚΑ Β΄, αφού όπως αναφέρει «εγώ δεν ήμουνα παρά ο άνθρωπος ο αντιχουντικός, ο οποίος δεν ήρθα να βάλω κενά δαιμόνια μέσα στους Έλληνες της Κύπρου». Ταυτόχρονα, επισημαίνει ότι υπήρχαν άνθρωποι που δεν ήθελαν την παρουσία του στην ΕΟΚΑ Β΄ και ότι πολλοί εξ Ελλάδος αξιωματικοί είχαν διεισδύσει στην Οργάνωση, κυρίως οι κατέχοντες πόστα πληροφοριών στις μονάδες της Εθνικής Φρουράς, οι οποίοι, μάλιστα, «συνήργησαν στο να οργανωθεί κρυφά από τον Γρίβα, και η κατά του Μακαρίου δολοφονική απόπειρα στον Άγιο Σέργιο»!

«Είχε δημιουργηθεί, με λίγα λόγια», συνεχίζει, «μια κατάσταση απαράδεκτη, έως και ανυπόφορη. Ο Μακάριος άρχισε να οργανώνει τα πραιτωριανά τμήματά του, τα οποία εξόπλισε με την τελευταία λέξη την περίοδο εκείνη. Επρόκειτο για φανατικούς ανθρώπους, πολλοί των οποίων ήτανε στοιχεία του πεζοδρομίου, οι οποίοι δεν λογάριαζαν τίποτα. Συλλάμβαναν, τσάκιζαν στο ξύλο κόσμο, φυλάκιζαν χωρίς κατηγορία ανθρώπους, με λίγα λόγια καταδίωκαν τον κόσμο. Σηκώνονταν ο κόσμος αυτός και έβγαινε στα βουνά ως αντάρτες και κρυβότανε σαν τους Ασπάλακες μέσα σ’ αυτά. Και άρχισε πλέον να διαφαίνεται, αφενός μεν η εκ των πραγμάτων οδήγηση προς το χειρότερο, αφετέρου δε η αποδυνάμωση του Γρίβα, ο οποίος και κατέστη υπόδουλος αυτών των μέχρι τότε άστοχων ενεργειών.

«Να πας στο Προεδρικό να συναντήσεις τον Μακάριο»

»Τότε ήτανε που με φώναξε ο Γρίβας, πάλι. Δεν είχε δισταγμό να κάνει περιγραφή της καταστάσεως που δημιουργήθηκε, για να διατυπώσει τις ανησυχίες του και να με ρωτήσει τι θα έπρεπε να γίνει. Ποια γνώμη έχω. Εγώ είπα στον Γρίβα, ότι δεν φανταζόμουνα ποτέ πως ήταν δυνατόν αυτός να ανεχτεί αυτού του είδους την εξέλιξη. Του είπα, επίσης, ότι:

Δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο λύσεις: Να ρίξεις φεϊγβολάν σε ολόκληρο το κυπριακό χώρο, αναγγέλλοντας ότι την τάδε ημέρα, την τάδε ώρα, θα πας στο προεδρικό μέγαρο να συναντήσεις τον Μακάριο. Η μια, λοιπόν, περίπτωση, είναι αυτή. Έχω την άποψη, ότι ο κόσμος θα το δεχτεί με ανακούφιση. Φαντάζομαι, λέω, ότι περιγράφοντας στο χαρτάκι και το δρομολόγιό σας, θα μαζευτεί ο κόσμος εκατέρωθεν της οδού, για να σας δει. Και πιθανώς και πολλοί από αυτούς να σας χειροκροτήσουν. Αποκλείω την περίπτωση να μην δεχτεί ο Μακάριος. Τυχόν άρνηση του τον εκθέτει και ίσως ανεπανόρθωτα. Διότι εσείς θα λέτε για την εξομάλυνση των εσωτερικών πραγμάτων της Κύπρου. Για τη συνεννόηση».

Μου λέει «Μα τι; Μέχρι να πάω, θα με έχουν σκοτώσει!» Λέω: «Είναι μια περίπτωση, την οποία δεν καλείστε να υπολογίσετε. Γιατί σε όλες τις αποφάσεις, τις ενέργειες των ανθρώπων, υπάρχει και ο θάνατος. Και κυρίως σε αυτού του είδους τις καταστάσεις. Για να μην λέτε ότι μιλάω από σίγουρη θέση, θα είμαι εγώ στρατηγέ δίπλα σας, ώστε τα βόλια να πάρουν και εμένα που το προτείνω αυτό. Υπάρχει και μια δεύτερη λύση, αν δεν το θέλετε αυτό: Να μαζέψετε όλο τον κόσμο σας, να επιλέξετε μια περιοχή της Κύπρου, να εγκατασταθείτε αμυντικά και να ζητήσετε την παρέμβαση άλλων παραγόντων του εξωτερικού, του εξόριστου βασιλέα Κωνσταντίνου, του Καραμανλή. Όποιον θέλετε. Της Αμερικής. Ώστε τα πράγματα να εξομαλυνθούν στην Κύπρο. Εάν τα αφήσετε έτσι, θα πάνε κατά διαβόλου », «Καλά » μου λέει.

Δημιουργία «μιας ανεξάρτητης περιοχής»

»Εγώ έφυγα. Έμαθα αργότερα. ότι την πρώτη λύση την οποία του υπέδειξα, την απέρριψαν οι στενοί του συνεργάτες. Του είπαν: «Θα σας καθαρίσουνε πριν κάνετε 100 βήματα, διότι δεν μπορεί να ελέγξετε όλον αυτόν τον κόσμο, κάποιος θα βρεθεί» και λοιπά. Ήταν ακριβώς αυτό που υποψιάσθηκε και ο ίδιος, αλλά εγώ είχα απαντήσει: «Εκτός του ότι θα είμαι και εγώ δίπλα σας». «Αυτό είναι λύση», με ρώτησε και τα μάτια του έγιναν διπλάσια. Του λέω «Βεβαίως είναι λύση. Διότι ο θάνατος σας θα ανατρέψει αυτόματα τον Μακάριο. Δεν θα είστε εσείς μόνο παρών και εγώ θα είμαι δίπλα σας. Επειδή, μάλιστα, θα ρίξετε εσείς την αναγγελία δύο τρεις μέρες πιο μπροστά, θα λάβει ο Μακάριος τα μέτρα του. Να είστε απολύτως βέβαιος ότι δεν θα συμβεί τίποτα» Υιοθέτησε όμως την άλλη λύση, για την οποία διέταξε τον σχεδιασμό και είπε και σε μένα να την σχεδιάσω. Και είναι γεγονός, ότι εγώ συμμετείχα στον σχεδιασμό αυτό. Στην απόσυρση όλων των ανταρτών, στην εγκατάσταση σε μια ημιορεινή περιοχή της Κύπρου, στην περιχαράκωση, στην απόσπαση των οικογενειών για την εγκατάσταση εκεί, στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης περιοχής, η οποία θα ανησυχούσε πλέον τον Μακάριο και θα τον οδηγούσε υποχρεωτικά και αυτόν σε μια υποχώρηση. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος.

Πέρασε ο καιρός, αλλά χωρίς να υλοποιηθεί το σχέδιο αυτό. Οι εξορμήσεις των πραιτωριανών του Μακαρίου ήσαν συνεχείς, συλλάμβαναν κόσμο, είχανε γεμίσει τις φυλακές και είχαν περάσει πλέον στην μέθοδο των βασανιστηρίων, έτσι ώστε να προκριθεί η παρουσία στηνΚύπρο μιας Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την Ευρώπη. Ήταν, όπως αναφέρει ο Καρούσος, μέσα του 1973, όταν η ΕΟΚΑ Β΄ «δεν έκανε επιχειρήσεις, γιατί είχε αποδυναμωθεί πλέον».

 

Ο Γρίβας διαφωνούσε με τους Μητροπολίτες

ΣΤΗ συνέντευξή του ο Καρούσος, κάνει, επίσης, αναφορά και στην εκκλησιαστική διαμάχη και υπογραμμίζει ότι: «Ο Γρίβας, ενώ διαφωνούσε με τις ενέργειες των τριών Μητροπολιτών εναντίον του Μακαρίου, τους κάλυψε», ενώ ο Μακάριος έσπευσε να αποκαταστήσει σχέσεις και επαφές με την Χούντα, οπότε οι τρεις ιεράρχες βρέθηκαν κρεμασμένοι στη διάθεση των ασεβών».

ΝΑ πάμε, όμως στο θέμα της φυγής Καρούσου από την Κύπρο, μετά που πέθανε ο Διγενής, το οποίο έθιξε ο Κώστας Γενάρης στα όσα είπε στον ραδιοσταθμό του ΑΚΕΛ.

 

Ευκαιρία επικρατήσεως μακαριακών, ο θάνατος Γρίβα

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον Καρούσο, ανέλαβε Διοικητής της ΕΟΚΑ Β΄, με την έγκριση των τομεαρχών, εξηγώντας ότι δεν ήταν εκ των ανθρώπων που στη δύσκολη αυτή θέση θα μπορούσε να πει όχι, «γιατί θα εθεωρείτο, κατά την δική μου άποψη, απόρριψη της ασπίδας, μια φυγομαχία ανεπίτρεπτη για έναν στρατιωτικό». Αναφέρθηκε στην ανακοίνωσή του, με την οποία καλούσε την Κυπριακή Κυβέρνηση να συνδράμει στην εξομάλυνση της κατάστασης και υπογράμμισε πως «οι Μακαριακοί, τον θάνατο του Γρίβα τον θεώρησαν ως ευκαιρία επικρατήσεως. Και αντί να μελετήσουν την δική μου ανακοίνωση, την έθεσαν στο περιθώριο, δεν την εξέτασαν καν και εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον των ανταρτών του βουνού του Γρίβα, των οικογενειών τους, προέβησαν σε εκτεταμένες συλλήψεις, γέμισαν τις φυλακές και δημιούργησαν μια κατάσταση, την οποία άμεσα και ευθέως εκμεταλλεύτηκε η Χούντα. Η οποία εξαπέλυσε τα όργανα της, έπιασε τους τομεάρχες, έπιασε τα κυκλοφορούντα λοιπά μέλη γνωστά σε αυτούς της ΕΟΚΑ Β΄, που έπαιζαν έναν ρόλο μέσα στην οργάνωση και τους είπανε: «Εδώ είμαστε εμείς. Τι Καρούσος και τρίχες;» Και πολύ σωστά. «Τι αρχηγίες και τέτοια και ανακοινώσεις και λοιπά; Κάντε κουράγιο, είμαστε εδώ εμείς, διώξτε τον αυτόν από εκεί και θα σας τον κατεβάσουμε κάτω. Θα σας δώσουμε το κεφάλι του Μακαρίου στο πιάτο»!..

«Μοναδική λύση, οι κάνες των όπλων»!

»Εγώ έπαιζα δευτερεύοντα ρόλο πλέον. Ο κόσμος αυτός βρήκε τη διέξοδο του. Ο Μακάριος είχε εξαπολύσει τους αλήτες του και ρίχνανε ξύλο όπου έβρισκαν, συλλάμβαναν όποιους υποψιάζονταν και λοιπά. Με την εφεδρική αστυνομία και την αστυνομία. Οι γριβικοί είχαν περιέλθει σε κατάσταση απογνώσεως έτσι, ώστε την μοναδική λύση να την βλέπουν στις κάνες των όπλων τους. Και οι χουντικοί βρήκαν πλέον πλοίο στην διέξοδο για μια λύση, η οποία θα υπήρχε τότε. Έτσι άρχισε να γεννάται και η σκέψη του πραξικοπήματος.

Εκεί λοιπόν είδα όλους αυτούς τους ανθρώπους με τους οποίους ήρθα σε επαφή, με τους οποίους αντάλλαξα ανησυχίες, με τους οποίους είχα προβεί κατά καιρούς σε εκτιμήσεις των καταστάσεων, στους οποίους εμπιστεύτηκα τις απόψεις μου και λοιπά, να μεταλλάσσονται, διότι η οικτρή κατάσταση στην οποία βρέθηκαν δεν τους έδιναν την λύση δια του δικού μου προσώπου και τους κατανόησα.

– Και φεύγετε από την Κύπρο;

Κ: Εγώ έφυγα από την Κύπρο, αφού πλέον διέγνωσα ότι τα πράγματα οδηγούνται κατευθείαν σε θερμή σύγκρουση. Ότι οι πρωτοβουλίες θα περνούσαν στα χέρια των χουντικών στην Κύπρο δια της Εθνικής Φρουράς, που συγκροτούσε μια αξιολογότατη δύναμη, ικανή να ανατρέψει τον Μακάριο, όπως έγινε άλλωστε. Και εκεί είδα την αδυναμία του Μακαρίου και των περί αυτόν, να καταλάβουν ότι δια της στάσεώς τους, της συμπεριφοράς τους, τον εν γένει χειρισμό του, οδηγούσαν αυτόν τον ίδιο τον τόπο τους στην καταστροφή.

Περιπετειώδης η «απόδραση» στην Ελλάδα

– Ποιαν ημέρα φύγατε από την Κύπρο και με τι τρόπο;

Κ: Ακριβώς ημέρα δεν θυμάμαι. Νομίζω ότι ήτανε οι πρώτες ημέρες του μηνός Απριλίου. Και είχα προπαρασκευάσει την απόκλιση μου στον ελλαδικό χώρο, γιατί δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να βρεθώ στην Ευρώπη. Διότι υπέθετα, όπως και ήτανε στην πραγματικότητα τα πράγματα, ότι εκεί είχαν δημιουργηθεί ξεχωριστές φατρίες, στα χέρια κάποιας θα έπεφτα και ότι, το λιγότερο που θα ζητούσανε από εμένα, θα ήταν να με βάλουν στη «Ντοϊστε Βέλε» να λέω εκείνα που’ θελαν αυτοί. Και τέτοιος ρόλος εμένα δεν μου άρμοζε. (ΣΗΜ: «Ντόιτσε Βέλλε» είναι ο ραδιοσταθμός της Κολωνίας, στη Γερμανία, που αποτελούσε τότε το κύριο «μεγάφωνο» των εκτός Ελλάδας αντιχουντικών).

»Προπαρασκεύασα την απόκρυψη μου με πρώτο σταθμό την Ρόδο, αλλά δεν ευτύχησα. Έπεσα σε 8-9 μποφόρ, μ’ ένα βαρκάκι. Πήγε δύο φορές να με πετάξει στην Τουρκία, να με σπάσει στα κατσάβραχα! Και ύστερα από δύο μέρες, δύο μερόνυχτα ταλαιπωρία, πλησιάζοντας την Μεγίστη στο Καστελόριζο, είπα στον καπετάνιο «Τράβηξε σε αυτόν τον βουνίσκο, κάπου εκεί πέρα» και έπεσα σε βαθύ ύπνο. Δεν είχα κλείσει μάτι. Δεν είχα συνέλθει από τα τεράστια κύματα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τα αισθήματα που μου είχαν δημιουργηθεί στην ταλαιπωρία αυτών των δύο ημερονυκτίων, με την χαρά που ένιωθα αναπνέοντας ελεύθερο αέρα, με την βροχή των κυμάτων που δεχόμουνα κατά πρόσωπο και την τραγική κατάσταση στην οποία είχα περιέλθει,διέξοδος της οποίας ήταν ο θάνατος!.. Έπεσα σε βαθύ ύπνο. Για να με ξυπνήσουν κάποιοι και μου πούνε «Σε θέλει ο μπάρμπας».

»Τι είχε συμβεί; Είχαν γράψει όλες οι εφημερίδες, ότι «ο Καρούσος απέδρασε από την Κύπρο». Από τα χουντικά στοιχεία και από τις πληροφορίες που παίρνανε από τους δικούς μας, γνώριζαν ότι εγώ, με το τάδε καραβάκι επιβιβάστηκα σε εκείνο το σημείο, διέφυγα, πήγαν να με εμποδίσουν και τότε εγώ πλέον για να μην με πιάσουν, μην υποστώ και αυτό το ρεζιλίκι, είπα στον καπετανάκο «βούτα». Και βουτήξαμε μέσα στα 8-9 μποφόρ, πόσα ήτανε. «Μα θα πνιγούμε!, «Βούτα», του λέω «και φύγε πέρα». Και φύγαμε. Ένας, από αυτά τα τρία άτομα που με συνόδευσαν, της απολύτου εμπιστοσύνης μου, είχε καταλάβει ότι όλη αυτή η υπόθεση ήταν μια υπόθεση που τον εξέθετε ανεπανόρθωτα, βγήκε κρυφά και πήγε στο τηλεγραφείο του Καστελόριζου, να τηλεφωνήσει στην γυναίκα του στην Κύπρο.

– Σας συνόδευαν τρία άτομα με ποιον;

Κ. Τρία άτομα της ΕΟΚΑ Β΄ και ο καπετάνιος, που ήταν από την Ελλάδα. Το σχέδιο της αποδράσεως μου ήταν εφαρμογή του σχεδίου του Γρίβα, το οποίο υιοθέτησα εγώ και ζήτησα να ενεργοποιηθεί. Στην ενεργοποίηση αυτού του σχεδίου με βοήθησε στενός συνεργάτης του Γρίβα, ο οποίος συνεργάζετο με τους χουνταίους.

– Και ο οποίος τους το είπε;

Κ. Βεβαίως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Άλλωστε εγώ φεύγοντας εξέδωσα και μια ανακοίνωση, στην οποία ανέφερα: «Εγκαταλείπω την Κύπρο, διότι δεν θέλω να γίνω συνεργός ή μάρτυρας πραγμάτων που έχουν σχέση με κακές εξελίξεις» και ότι «εύχομαι οι επιλογές στις οποίες προήλθατε, να αποδειχτούν υπηρετικές της ιεράς υποθέσεως της Ενώσεως». Και σηκώθηκα κι έφυγα.

Συνάντηση με τον Δηνήτρη Ιωαννίδη

– Δύο χρόνια στην Κύπρο και σας συλλαμβάνει το λιμενικό στη Μεγίστη!

Κ: Ναι, στην Μεγίστη.

– Η Χούντα πώς σας αντιμετώπισε;

Κ: Με κατέβασε στη Ρόδο, με παρέλαβε με αεροπλάνο και με οδήγησε από το αεροδρόμιο στο Ε.Α.Τ./Ε.Σ.Α., στην Αθήνα. Ξανά το έργο από την αρχή!..Η οικογένειά μου τα έμαθε αυτά από τις εφημερίδες. Εκεί ζήτησα να έχω μια συνάντηση με τον Ιωαννίδη (τον αόρατο ηγέτη της μετά τον Γ. Παπαδόπουλο Χούντας).

»Πράγματι, ύστερα από κάποιες ημέρες, ήρθε ο Ιωαννίδης και μου λέει: «Ορίστε, τι θέλεις;» Είπα στον Ιωαννίδη, σχεδόν επί λέξει τα εξής.

Κύριε ταξίαρχε, δεν χρειάζεται προσπάθεια αμβλύνσεως των πραγμάτων, τουλάχιστον από την δική μου πλευρά. Είμαι δεδηλωμένος αντίπαλός σας. Και μη θεωρηθεί πρόκληση, εάν σας πω ότι για μένα θα ήταν λύση το να σας δω κρεμασμένους ανάποδα!» «Ωχ, είπε αυτός. «Αλλά, συνέχισα, «και εγώ και εσείς, είμαστε πατριώτες, αγαπάμε τον τόπο μας. Δεν μπορεί να μας το αμφισβητήσει κανείς. Δεν ξέρω εάν εσύ μπορείς να το αμφισβητήσεις σε μένα, εγώ σε σένα δεν το αμφισβητώ. Άλλωστε πολεμήσαμε».

»Ήτανε και στον Ζέρβα ο Ιωαννίδης. Και στον Ζέρβα και στην Αθήνα. (ΣΗΜ: Ναπολέων Ζέρβας, ηγέτης της αντιστασιακής Οργάνωσης ΕΔΕΣ κατά την κατοχή).

«Πρόθεση πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου»

«Εγώ στην Κύπρο, κύριε ταξίαρχε, διέγνωσα ότι υπάρχει η πρόθεση του πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου. Και επίσης γνωρίζω, ότι ο αμερικανικός παράγων σπρώχνει προς τα εκεί, για λόγους σαφώς αντικειμενικούς για την δική τους πλευρά, έτσι ώστε να ελέγξουν την Κύπρο. Την θέλουν δική τους. Και καλά κάνουν. Εγώ, μάλιστα, δεν θα αντιδρούσα σ’ αυτό, αλλά η λύση δεν πρόκειται να δοθεί με το πραξικόπημα, διότι εάν αυτό υιοθετηθεί, το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό. Επειδή πρέπει και εσείς με την απλή στρατιωτική σκέψη σας, στο επίπεδο της τακτικής όχι της στρατηγικής, το ίδιο και εγώ, αλλά το ίδιο και έναν δεκανέα που θα φέρναμε και θα του εξιστορούσαμε τα πράγματα, πρέπει να υποψιαστούμε ότι η Τουρκία θα παρέμβει. Δεν θα αφήσει ανεκμετάλλευτη τη κατάσταση. Και ότι εκείθεν δεν θα ελέγξουν την κατάσταση οι Αμερικανοί, διότι δεν έχουν κανέναν λόγο. Την λύση θα τους την έχετε δώσει εσείς και θα υπάρξει η εκ μέρος τους αδιαφορία για σας. Έτσι θα φορτώσετε σε βάρος του Έθνους και του ελληνικού στρατού μια ήττα. Μην το πράττετε σας παρακαλώ κύριε ταξίαρχε!,.» Ο Ιωαννίδης μού είπε: «Δεν έχουμε τέτοιον σκοπό». Λέω: «Εύχομαι να είμαι, να αποδειχτώ, τόσο φαντασιόπληκτος ώστε να βγω γελασμένος»

» Μου είπε τότε ο Ιωαννίδης: «Κοίταξε να δεις, εσύ θα πρέπει να έχεις υπ’ όψιν σου ότι εγώ σε κρατάω εδώ»!

– «Εδώ»; Δηλαδή στο χέρι του;

Κ: Ναι στο χέρι. «και ότι θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτική η στάση σου». «Ναι είμαι» λέω, «δημοκράτης». «Όχι», μου λέει, «θα πας στο σπίτι σου ως υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Δεν θέλω καμία απολύτως ανάμιξη». Του λέω «Κύριε ταξίαρχε, τέτοια πράγματα εγώ δεν υπόσχομαι».

– Ότι δεν θα αναμειχθείτε…

Κ: «Εσείς να λάβετε τα όποια εις βάρος μου μέτρα θέλετε. Εγώ ζητάω μια χάρη, να μου επιτρέψετε να δω τον βρισκόμενο στο νοσοκομείο παλιό συμπολεμιστή μου, αλλά και σήμερα  τον φίλο μου τον Σπύρο τον Μουστακλή». «Βεβαίως, ελεύθερος να πας».

»Και πραγματικά διέταξε την απόλυση μου, με την εντολή να μεταβώ στο σπίτι μου στην Κόρινθο. Και τότε είδα την οικογένεια μου και η εκεί υποδιοίκηση Χωροφυλακής, πήρε την εντολή και εγκατέστησε κάτω από την πόρτα μου φρουρά. Τον Σπύρο τον είδα στο Κ.Α.Τ. (ΣΗΜ: Ο Σπύρος Μουστακλής θεωρείται ως ο υπ’ αριθμόν ένα αντιστασιακός. Συνελήφθη το 1969, βασανίστηκε άγρια από το στρατιωτικό καθεστώς  και πέθανε μετά από 20 χρόνια ενώ βρισκόταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι).

 

Συντριπτική η απάντηση Καρούσου στον Γενάρη

ΑΥΤΑ, λοιπόν, τα πολύ σημαντικά από τον Καρούσο, που αποτελούν και συντριπτική απάντηση στα όσα ανιστόρητα ανέφερε ο Κώστας Γενάρης. Για το κεφάλαιο όμως της μυστικής καθόδου του Διγενή στην Κύπρο το 1971, είναι απαραίτητο να προστεθούν και τα εξής:

  1. Η παρουσία του στρατηγού στην Κύπρο, πέρα από το σχέδιο για αγώνα εναντίον της Χούντας, είχε να κάνει και με την αποτροπή διχοτομικών σχεδίων των Τούρκων κατά της Κύπρου, σε σύμπλευση με τη Χούντα και κύκλους του ΝΑΤΟ. Στα πλαίσια των πιο πάνω, έγιναν συνεννοήσεις με τον Μακάριο πριν από την κάθοδο του Διγενή. Ο Μακάριος, όμως,  κάθε άλλο παρά συνεργασία με τον στρατηγό επιδίωκε. Αλλά, για ποιαν συνεργασία μπορούσε να γίνει λόγος, μετά που ο Κύπριος Πρόεδρος βρήκε τρόπο να βγει από τη δεινή θέση που βρέθηκε από τη διακοίνωση της Χούντας του Φεβράρη 1972, γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τον Διγενή, ο οποίος – την κρίσιμη στιγμή – έσπευσε να του παράσχει σανίδα σωτηρίας; Άλλωστε, η όλη πολιτεία του Μακαρίου, αποδείκνυε σε κάθε περίπτωση, ότι κύρια επιδίωξή του ήταν η παραμονή του στο προεδρικό αξίωμα και η παράταση ζωής του προσωποπαγούς καθεστώτος του.
  2. ΓΙΑ ποιον αντιχουντικό αγώνα στην Κύπρο μπορούσε να γίνει λόγος με τη συνεργασία Διγενή και Μακαρίου, όταν ο Κύπριος Πρόεδρος αποδείκνυε καθημερινή την αγαστή συνεργασία και συναντίληψή του με τη Χούντα; Ήταν μήπως δυνατή συνεργασία με τον Γρίβα, όταν, με το που πάτησε το πόδι του στην Κύπρο ο στρατηγός, άρχισε η υπονόμευση και ο διασυρμός και του ίδιου και των υποστηρικτών του;

ΑΠΟ πολλές μαρτυρίες που υπάρχουν, φαίνεται καθαρά ότι ο Διγενής έπεσε κυριολεκτικά από τα σύννεφα βλέποντας την «υποδοχή» που έτυχε στην Κύπρο από τον Μακάριο. Προβληματιζόταν πολύ από το γεγονός αυτό ο στρατηγός, αλλά και από την «παράξενη» στάση γνωστών ενωτικών, οι οποίοι κάθε άλλο παρά εμπιστοσύνη ενέπνεαν. Το προσωπικό συμφέρον υπερείχε δυστυχώς του εθνικού.

Να λένε ψέματα, για να αποκαλύπτεται η αλήθεια

ΘΕΤΙΚΟ απόσταγμα όλων των πιο πάνω, για το οποίο θα πρέπει να είμαστε και ευγνώμονες μάλιστα προς τους διάφορους Γενάρηδες και…Φεβράρηδες, αποτελεί το εξής: Με τα ψεύδη και τις παραποιήσεις των ιστορικών γεγονότων που κάνουν, δίδεται η ευκαιρία για δημοσιοποίηση στοιχείων και μαρτυριών αναφορικά με την πρόσφατη Ιστορία του τόπου μας. Για ν’ αναδειχθεί επιτέλους η αλήθεια, που τόσο καταπονείται από το 1974. Και όχι μόνο. Τα στοιχεία,  αυτά και οι μαρτυρίες, υπό άλλες συνθήκες ίσως να μην αναφέρονταν ποτέ. Να ευχαριστήσουμε, λοιπόν, από καρδιάς τους πιο πάνω και να ευχηθούμε να συνεχίσουν…

ΕΠΕΙΔΗ το κεφάλαιο «Καρούσος» έχει τραβήξει πολύ σε έκταση, θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος-απάντηση στους Γενάτη και Μιχαήλ, για τις ύβρεις και συκοφαντίες τους εναντίον του Γρίβα Διγενή και τους ύμνους Γενάρη στον μεγάλο προδότη της ΕΟΚΑ, Ανδρέα Αντωνιάδη-«Κεραυνό».

(Αρχείο Νίκου Παπαναστασίου-απόσπασμα)

nikospa.wordpress.com

28.7.2016

 

This entry was posted in ΑΡΘΡΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ. Bookmark the permalink.