Η λύση και η αφέλεια μεγατόνων

ΚΑΠΟΙΟΙ θεωρούν επικείμενη τη λύση, γι’ αυτό και ετοιμάζουν τα μετά: Το πώς θα είναι η οικονομία, για παράδειγμα, του νέου κράτους. Των δύο πιο σωστά κρατιδίων, με τρεις Κυβερνήσεις, τρεις Βουλές, τρεις δικαστικές εξουσίες, τρεις αστυνομίες αμέτρητους δημόσιους υπαλλήλους και βάλε! (Μα, εν πολλά ωραία σιόρ!..)

ΣΤΑ πλαίσια λοιπόν αυτά, το ΚΕΒΕ (του Μάνθου Μαυρομμάτη, που μετά το Μαρί φρόντισε να μας φέρει ρεύμα από τους «αδελφούς» Τούρκους, ώστε να μην έχουν έγνοια ότι δεν αναγνωρίζουμε το «κράτος» τους), ετοίμασε σχετική μελέτη, η οποία μιλά για πακτωλό χρημάτων που θα πλημμυρίσουν το νησί. Στα πλαίσια της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, εννοείτε, η οποία, υποτίθεται, θα είναι η λύση που θα υπογραφεί.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για αφέλεια μεγατόνων. Γιατί; Διότι οι Τούρκοι δεν θέλουν τέτοια λύση. Όσο και να κοπτόμαστε εμείς γι’ αυτήν, όσες παρακλήσεις για χάρη της κάνουμε στις εκκλησίες. Οι Τούρκοι θέλουν δύο χωριστά κράτη. Τίποτε λιγότερο, αλλά περισσότερο θέλουν, που είναι η πλήρης κατάληψη της Κύπρου.

ΕΝΑΙΑ, λοιπόν οικονομία ετοιμάζεται, με χρυσά βραχιόλια και σκουλαρίκια και τατουάζ στο μέτωπο με το σήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς το περιστέρι (το πουλλίν επέτασε!)

Ε, ΚΑΛΑ, οι διάφορες υπηρεσίες τι θα γίνουν; Εμείς έχουμε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα 72.000 υπαλλήλους τώρα και οι Τούρκοι στα κατεχόμενο 52.000. Οι δικοί μας πληρώνονται βασιλικά, ενώ οι «αδελφοί» τους Μόνο 500 δολάρια. Και τι θα γίνει αν βρεθεί λύση ΔΔΟ και όλοι οι κρατικοί υπάλληλοι θα έχουν ίση αμοιβή; Θα μειωθεί ο μισθός των από δω και θα αυξηθεί τον επ’ εκεί; Μα τότε θα πρέπει να μπουν φόροι.

ΕΠΕΙΤΑ: Πώς θα υπάρξει ενιαία οικονομία, όταν το κατά κεφαλήν εισόδημα των Τούρκων είναι πολύ κάτω του δικού μας; Θα τους δίνουμε από το δικό μας για να έρθουμε στο ίδιο επίπεδο; Θα γίνουν έργα αναπτύξεως, θα πει κάποιος. Μα πού; Πρέπει να συμφωνήσουμε πρώτα. Και ποιος θα δεχτεί να γίνουν έργα στην άλλη πλευρά. Και το Προεδρικό, η Βουλή και οι άλλες υπηρεσίες της κεντρικής Κυβέρνησης; Πού θα κτιστούν. Θα δεχτούμε ποτέ να γίνουν στα κατεχόμενα, που θα σημαίνει και αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος της Άγκυρας;

ΤΙ θα γίνει ακόμα με το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στο οποίο εμείς εισφέρουμε πολλά κάθε μήνα και οι Τούρκοι λίγα; Θα έχουμε δύο χωριστά; Να μη ξεχνούμε, πως το δικό μας Ταμείο δεν έχει πολύ μέλλον, σύμφωνα με τους ειδικούς. Και ο λόγος είναι, γιατί το βαρύδι των 7,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, το οποίο δανείστηκε η Κυβέρνηση Χριστόφια για να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους και να κόβει «τσιεκκούθκια» το Προεδρικό σε ημέτερους, αποφασίστηκε να μην επιστραφεί στο Ταμείο.

ΔΗΛΑΔΗ, δηλαδή; Πολλά τα προβλήματα αγαπητοί μας και στυγνά τα ερωτήματα. Τι θα γίνει με τη λύση; θα ρωτήσετε. Ό,τι γινόταν πάντα: Αδιέξοδο και χρέωση των ζημιών στη δική μας πλευρά. Έλεος πιον…

ΝΟΥΣΙΜΟΣ

30.10.2015

Advertisements
This entry was posted in ΑΡΘΡΑ. Bookmark the permalink.