Αθανάσιος Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης ή Μιζέριας) (2)

ΕΙΧΑΜΕ αναφερθεί και στο πρώτο μέρος της μελέτης μας για τον Αθανάσιο Κλάρα (ψευδώνυμα Άρης Βελουχιώτης και Μιζέριας), στη φυλάκιση του Βελουχιώτη το 1938. Ήταν η περίοδος του καθεστώτος Μεταξά, όταν κατηγορήθηκε για ανατρεπτική δράση και καταδικάστηκε σε τετραετή φυλάκιση.

ΑΡΧΙΚΑ είχε εγκλειστεί στις φυλακές της Αίγινας και, όταν συμπλήρωσε το ένα τρίτο της ποινής του, μεταφέρθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας. Εκεί, στις 8 Ιουνίου 1939, υπέγραψε δήλωση μετανοίας. Όμως, ο τότε υφυπουργός Ασφαλείας Κ. Μανιαδάκης

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΗ πρώτη δήλωση μετανοίας του Άρη Βελουχιώτη, στην οποία προστέθηκε στη συνέχεια και η αποκήρυξη του κομμουνισμού.

επέστρεψε τη δήλωση ως ανεπαρκή, απαιτώντας «ίνα συμπληρωματικώς αποκηρύξη τον κομμουνισμόν ως καταστρεπτικόν και ολέθριον πολιτικόν σύστημα δια την ελληνικήν πραγματικοτητα.» Μετα τη συμπληρωματική αυτή δήλωση (υπογράφτηκε στις 27 Ιουνίου 1939), ο Θανάσης Κλάρας, αποφυλακίστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1939. Από τότε διαγράφηκε από το ΚΚΕ και συγκαταλέχθηκε από τους «συντρόφους» του μεταξύ των ανεπιθύμητων, χαρακτηρίστηκε, μάλιστα, με το ατιμωτικό στίγμα του «δηλωσία».

«Είχε μια τάση προς την αλητεία»

Ο εκ των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ τότε Γ. Ιωαννίδης, έγραψε τα εξής για τον Άρη (βιβλίο «Αναμνήσεις»-εκδόσεις «Θεμέλιο» 1979):

«Ο Άρης πάντα ήταν νταής, ωσότου να κάνει τη δήλωση. Όταν ένιωθε την πλάτη του εξασφαλισμένη, σ’ αυτά τα πράγματα πάντα ήταν εντάξει. Όμως, πάντα είχε το αλήτικο στοιχείο πάνω του. Τον ξέραμε. Είχε μια τάση προς αλητεία. Μ’ αυτόν γνωριστήκαμε

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ«Τέτοιος που ήτανε, τέτοιο τέλος του έπρεπε», είχε δηλώσει  στις εφημερίδες, αμέσως μετά την αυτοκτονία του Βελουχιώτη, ο αδελφός του Μπάμπης Κλάρας. Το ίδιο άτομο, το 1983, κυκλοφόρησε βιβλίο για το Βελουχιώτη, το οποίο και επανεκδόθηκε μόλις πρόσφατα, με περιεχόμενο απόλυτα θετικό για τον αδελφό του. Τα γραπτά, όμως, όπως το πιο πάνω, μένουν και ο καθένας εύκολα μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του…

αργότερα όταν μπήκα στο Πολιτικό Γραφείο. Αυτούς τους ήξερε καλά ο Ζαχαριάδης από τη νεολαία. Κάτι τέτοιους τύπους τους μάζευε ο Ζαχαριάδης, γιατί μ’ αυτούς μπορούσε να κάνει και φασαρίες κ.λπ. Αυτός τους κρατούσε. Τον χρησιμοποιούσαμε σε ορισμένες παράνομες δουλειές. Να παρακολουθήσουν κανέναν, για τον οποίον είχαμε υποψίες ότι είναι χαφιές για να τον πιάσουν στα πράσα. Η δουλειά αυτή ήταν μέσα στη φύση του, μέσα στο αίμα του… Τον πιάσαν, τον βάλανε φυλακή (1938), έκανε τη δήλωση και βγήκε. Τα’ κανε δηλαδή μούσκεμα. Αυτός ο άνθρωπος τώρα βρέθηκε στο βουνό, επικεφαλής του αντάρτικου. Μπορούσες να’ χεις εμπιστοσύνη; Δεν μπορούσες…» 

ΚΙ ΟΜΩΣ. Έχοντας υπηρετήσει στο Πυροβολικό ως στρατιώτης, ο Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας, αυτοπροβιβάσθηκε σε «ταγματάρχη» και, με τη συγκατάθεση του Γ. Σιάντου το Μάιο του 1942, συγκρότησε αντάρτικο στην Φθοιώτιδα, με το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης. Το βάπτισμα του πυρός, ήταν να συλλάβει και…σφάξει (11.7.42) τον μεγαλοκτηματία Ν. Μαραθέα, στο χωριό Νέο Μοναστήρι της Δομοκού. Εν συνεχεία πυρπόλησε το πλούσιο σπίτι του θύματος και απήγαγε τον 13χρονο γιο του, Γεώργιο Μαραθέα, απαιτώντας λύτρα για την απελευθέρωσή του. Όμως, παρά την καταβολή των λύτρων που δόθηκαν από τη μητέρα Κεοπάτρα Μαραθέα, το κακοποιημένο πτώμα του μικρού βρέθηκε σε χαράδρα κοντά στο χωριό Κολοκυθιά. Ήταν η έναρξη της «εθνικής αντίστασης» του Άρη, ο οποίος, ε τη σκληρότητα του χαρακτήρα του και τα πειστικά «επιχειρήματα» της τρομοκρατίας, επιβλήθηκε σ’ ολόκληρη τη Ρούμελη.

Έριξε καυτό λάδι στις πληγές τους!

ΣΤΙΣ 14 Μαΐου 2005, δημοσιεύτηκαν στην αθηναϊκή εφημερίδα «Εστία», αποσπάσματα από τον απόρρητο φάκελο του Άρη Βελουχιώτη στα Βρετανικά Αρχεία, όπως τα μετέφερε, μετά από δραστήρια έρευνα, ο δικηγόρος Πέτρος Στ. Μακρής –Στάικος. Μεταξύ άλλων, ο λοχαγός Νατ Μπάρκερ, αξιωματικός σύνδεσμος με τον Άρη Βελουχιώτη, περιγράφει τον Άρη ως εξής: «Είναι γενναίος και σε ήρεμη συζήτηση συμπαθής. Όμως, όπως παραδέχθηκε σε μένα, είναι ομοφυλόφιλος. Έχει πάντοτε μαζί του ένα μικρό αγόρι που κρατάει τα χαρτιά του και είναι υπασπιστής του.»!

ΣΤΙΣ 26 Ιανουαρίου 1943, ο Βελουχιώτης έφθασε στο Γαρδίκι. Έφερε μαζί του το γνωστό Αθηναίο μουσικό Λεωνίδα Μακρίδη, την γυναίκα του, άλλους οκτώ άνδρες και τέσσαρες γυναίκες. Το ίδιο πρωί, κάλεσε τον Μπάρκερ να επισκεφθεί το κτίριο του σχολείου όπου τους κρατούσε, για να δεί πώς τιμωρεί τους προδότες. Ο Μπάρκερ αντίκρυσε τους άντρες και τις γυναίκες ολόγυμνους και χτυπημένους σε όλο τους το σώμα, για να ομολογήσουν κάτι που δεν έκαμαν. Όταν έπεσαν αναίσθητοι, έριξαν καυτό λάδι στις πληγές τους και

ΕΛΑΣΙΤΗΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΟ ΑΛΟΓΟΕΛΑΣίτης με κομμένο κεφάλι εθνικόφρονα κρεμασμένο στη σέλα του αλόγου του περιφέρεται σε πόλη της Πελοποννήσου!..

τους άφησαν έτσι για 24 ώρες. Μόνο ένας άνδρας δεν υπέστη αυτό το μαρτύριο, τον οποίο και μαχαίρωσε μέχρι θανάτου ο Θάνος, ο υπαρχηγός του Άρη. Την επομένη ζούσαν μόνο δύο άνδρες, οι οποίοι και αποτελειώθηκαν με πυροβολισμούς. Ο Βελουχιώτης διέταξε να πεταχτούν τα σώματά τους έξω από το νεκροταφείο, απαγορεύοντας στους χωρικούς να τα θάψουν!..

«Απελευθερωτικός αγώνας» με ωμή βία και τρομοκρατία

ΑΣΦΑΛΩΣ, δεν θα απαριθμήσουμε ένα προς ένα τα φρικώδη εγκλήματα του Βελουχιώτη. Ούτε τη διάλυση των εθνικών ανταρτικών ομάδων στη Θεσσαλία και τη Ρούμελη, κορύφωμα των οποίων ήταν η στυγνή σφαγή του συνταγματάρχη της ΕΚΚΑ Δημήτριου Ψαρρού). Ούτε τη γενοκτονία των μη στρατευμένων με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ στην Πελοπόννησο και το Βαλτέτσι.

ΠΟΤΕ δεν συγκίνησε τον Βελουχιώτη η αξία της ανθρώπινης ζωής ή ο ανθρώπινος πόνος και γι’ αυτό βασάνιζε, κακοποιούσε και εκτελούσε πολλές φορές με τα ίδια του τα χέρια ανθρώπους, ακόμα και για μικρά παραπτώματα όπως π.χ. η κλοπή ενός προβάτου ή μιας κυψέλης! Η μεγάλη σκληρότητά του ήταν σε όλους γνωστή.

  • Όπως ανέφερε ο Καπτάν Νικηφόρος, στα «ΝΕΑ» των Αθηνών στις 23/9/75, δεν δίσταζε να λέει πως «αν είναι να γλυτώσει ένας ένοχος, ας πάνε και εννιά αθώοι»!

Με την ωμότητα και τη σαδιστική του σκληρότητα και βαναυσότητα, επιβαλλόταν τελικά στους αντάρτες του και στους κατοίκους τής υπαίθρου, βοηθούμενος ωστόσο και από το συνωμοτικό μηχανισμό του ΚΚΕ, που διέθετε σε όλα τα χωριά και τις κωμοπόλεις φανατισμένους οπαδούς και στελέχη του. ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ αρχικά σε 20-30 τέτοια στελέχη (μαυροσκούφηδες), άρχισε τον αγώνα του ΕΛΑΣ το 1942 στη Ρούμελη και, με το πρόσχημα του απελευθερωτικού αγώνα και της προπαγάνδας, μαζί με την ωμή βία και τρομοκρατία, παρέσυρε αρκετούς κατοίκους να τον ακολουθήσουν. Λέγεται ότι έπασχε συχνά από μια διασκεδαστική αδυναμία στην έκφραση, δυσκολία στη διατύπωση συγκροτημένων φράσεων, σε συχνά ξεσπάσματα «αντιστασιακής» βίας (ιδιαίτερα πάνω σε αιχμάλωτους και άμαχους), από μια «αντιστασιακή» αγάπη προς το ποτό και από έναν «αντιστασιακό» επιδειξισμό. Διέθετε ένα «αντιστασιακό» άλογο, «αντιστασιακούς» ιπποκόμους και μια διμοιρία προσωπικής «αντιστασιακής» σωματοφυλακής.

  • ΟΜΩΣ, παρά την «επαναστατική» του δράση, ο Βελουχιώτης δεν μπόρεσε να αποσπάσει τη συμπάθεια κανενός ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ (Ζαχαριάδη, Σιάντου, Ιωαννίδη κ.λπ.), οι οποίοι του καταλόγιζαν συχνά την ευθύνη για παρέκκλιση από την κομματική γραμμή, αλλά και για διάφορες εγκληματικές ενέργειες.

Ο ΙΔΙΟΣ δεν μπορούσε ν αντιδράσει σ αυτό, διότι τον βάρυνε πάντα η κατηγορία του δηλωσία. Εθισμένος στις βιαιότητες και αγυρτείες, επέμενε στη συνέχιση της «εθνικής αντίστασης», ακόμα και μετά την φυγή των Γερμανών!

«Θα με είχε γδάρει ζωντανό!..»

Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ λοχαγός Ντένις Χάμσον, μέλος της Βρετανικής ομάδος καταδρομέων, που ρίχτηκε με αλεξίπτωτα τη νύκτα της 30ής Σεπτεμβρίου 1942 στην Ελλάδα, με αποστολή την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γράφει για τον Βελουχιώτη, στο βιβλίο του «Με τους Έλληνες στον Γοργοπόταμο», τα εξής:

«Η πρώτη μου εντύπωση από τον Άρη – ο οποίος αργότερα θα ήταν τόσο φιλικός μαζί μου, όσο δεν ήταν ποτέ με οποιονδήποτε ξένο – ήταν δυσάρεστη. Μέσα σ’ εκείνες τις στιγμές κατάλαβα κάπως το ποιόν του – ήταν κάποιος που δεν σεβόταν τους ανθρώπους, ένας σκληρός, ψυχρός άνδρας. Νομίζω πως ήταν ο πιο αδίστακτος άνδρας που γνώρισα ποτέ, ο πιο σκληρός, ο πιο ψύχραιμος. Ήταν ένας πρώην δάσκαλος, που είχε καταδικαστεί στην Ελλάδα για ομοφυλοφιλικά αδικήματα. Ένας έξυπνος, ικανός άνδρας, χωρίς καρδιά, χωρίς ανθρώπινη συμπόνια, ένας φανατικός αρχηγός. Αργότερα, όταν τον γνώρισα καλύτερα, δεν είχα καμία αμφιβολία πως μετά από οινοποσία μαζί μου μιας ολόκληρης μέρας, μέσα στην πιο φιλική ατμόσφαιρα, θα με είχε κυριολεκτικά γδάρει ζωντανό, αν νόμιζε ότι αυτό τον συνέφερε. Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήταν φανερό, γιατί είχε σχεδόν μυθική φυσιογνωμία – ήταν πολύ γενναίος – και πέθανε από βίαιο θάνατο το 1945, όταν ένας οπαδός του τον σκότωσε, αυτόν και το αγόρι σύντροφό του (Τζαβέλα) με μια χειροβομβίδα. Τα κεφάλια τους τα είχαν καρφώσει σε πασσάλους και τα είχαν εκθέσει στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Ήταν μια ζωηρή και σημαντική φυσιογνωμία σ’ αυτή την περίοδο της ελληνικής αντιστασιακής ιστορίας.»

Ο ίδιος Άγγλος λοχαγός υπαινίσσεται καθαρά, στην αγγλική έκδοση του βιβλίου του «We Fell Among Greeks», πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ομοφυλόφιλος. «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής και ήτο αξιοσημείωτο ότι είχε πάντοτε ως έμπιστον ακόλουθον έναν όμορφον νεαρόν, με ρόδινα μάγουλα…», γράφει χαρακτηριστικά. Τα ίδια επαναλαμβάνει και ο αριστερός συγγραφέας Ανδρέας Κέδρος στο βιβλίο του ‘‘Η Ελληνική Αντίσταση», τόμος Α’ : «Κυκλοφορούσε γι’ αυτόν η φήμη πως ήταν ομοφυλόφιλος. Βασιζόταν η φήμη στο ότι τον συνόδευε πάντοτε ένας υπασπιστής, «όμορφο παλικάρι με ρόδινα μάγουλα». Ο Άρης, απευθυνόμενος προς τους αντάρτες του, είπε μια ωμή φράση, που αξίζει να αναφερθεί: ‘‘Βρε, πάρτε το χαμπάρι, εδώ πάν’ θα την έχουμε μόνο για κατούρμα»»!

ΕΞ ΑΛΛΟΥ, ο Βρετανός συνταγματάρχης Νίκολας Χάμμοντ, ο σύνδεσμος με τον ΕΛΑΣ, που γνώρισε προσωπικά τον Άρη, γράφει γι’ αυτόν στο βιβλίο του «Με τους αντάρτες 1943-44» τα εξής: «Ο Άρης, ο πρώτος ‘‘καπετάνιος» του ΕΛΑΣ, ήταν διάσημος για την γενναιότητα, αλλά και την σκληρότητά του. Αιμοβόρος και σαδιστής, διεκπεραίωνε τη ‘‘βρώμικη δουλειά» του κομμουνιστικού αγώνα. Είχε δολοφονήσει πολλούς συμπατριώτες του. Αντιπροσώπευε τον βασικά τουρκικό τύπο του τραμπούκου στην ελληνική του εκδοχή».

«Κορυφή στην επιστήμη των βασανιστηρίων»

Ο Νεοζηλανδός λοχαγός Ουίλιαμ Τζόρνταν αποκαλεί το Βελουχιώτη στο βιβλίο του «Η αλήθεια για την Ελλάδα» σαν «τον κόκκινο φύρερ της Ελλάδος» και υποστηρίζει ότι «διώχτηκε νέος από το πατρικό του σπίτι, που το είχε ατιμάσει με τις αποτρόπαιες και αναίσχυντες εκδηλώσεις της σεξουαλικής του διαστροφής».

ΓΡΑΦΕΙ, επίσης, ότι: «Ο Άρης «έφτασε στην ομοφυλοφιλία και ήταν εκ γενετής διεστραμμένος και σαδιστής, προ παντός όμως εγκληματίας. Ένας από τους απαισιότερους εγκληματίες που γέννησε ποτέ, σε ώρα συμφοράς για τους ανθρώπους, η φύση. Ήτανε κάτι χειρότερο από εγκληματίας. Ήτανε κακούργος σαδιστής. Και πρέπει να ομολογήσουμε πως ο Αθανάσιος Κλάρας ήταν αναντίρρητα κορυφή στην επιστήμη των βασανιστηρίων. Το μαστίγωμα ήταν η αβρότερη από τις εκδηλώσεις του προς εκείνους που είχανε τη δυστυχία να τον δυσαρεστήσουν. Το αγαπημένο μαρτύριο του Άρη, η μεγαλύτερή του διασκέδαση, ήτανε να χαράζει βαθιά το κορμί των θυμάτων του και να χύνει καυτό λάδι μέσα στις πληγές. Συχνά για ποικιλία προτιμούσε να παραγεμίζει τις τομές με αλάτι. Ένα άλλο από τ’ αστεία του ζωηρού αυτού παιδιού ήτανε να κόβει τους μαστούς των γυναικών ή να ξεριζώνει τ’ αυτιά των δημάρχων και των προέδρων κοινοτήτων, των χωριών που δεν είχαν εκδηλώσει μεγάλο εαμικό ενθουσιασμό!..»

ΣΥΝΑΦΩΣ, ο Αρχηγός της αντιστασιακής Οργάνωσης ΕΔΕΣ, Ναπολέων Ζέρβας, στα απομνημονεύματά του γράφει ότι «ο Βελουχιώτης, έσφαξε με τα χέρια του σε ορεινό χωριό της Φθιώτιδος ένα 12χρονο κοριτσάκι, επειδή, σύμφωνα με το αρρωστημένο του μυαλό, ήταν πράκτορας των Γερμανών!»

Ο Ουίλιαμ Μακνίλ, που διατέλεσε βοηθός του Αμερικανού Στρατιωτικού ακολούθου στην Ελληνική πρεσβεία, γράφει στο βιβλίο του «Το Ελληνικό Δίλημμα, Πόλεμος και Επακόλουθα», μεταξύ πολλών άλλων τα εξής: «Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν κομμουνιστής και σαδιστής. Η ομάδα του απέκτησε φήμη για τη μεγάλη της απανθρωπιά και τόλμη. Συχνά υπηρέτησε σε ειδικό εκτελεστικό απόσπασμα, το οποίον βασάνισε και δολοφόνησε άνδρες καταδικασθέντες από τα «λαϊκά δικαστήρια». Ο κομμουνιστής καθηγητής Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, που διατέλεσε και βουλευτής της ΕΔΑ, παραδέχθηκε σε συνέντευξή του στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ’» της 5ης Μαρτίου 1980 ότι: «Άσχετα προς τα αίτια, όμως, της παθήσεως, συνάγεται πως ο ελαττωματικός ‘‘πρωτοκαπετάνιος» θανάτωνε, για να επιδεικνύει τον ανδρισμό του, ή για να εκδικείται το ελάττωμά του. Σαν τελικό συμπέρασμα που μπορώ να πω, είναι ότι ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν μια δυνατή, αλλά διχασμένη προσωπικότητα. Υπέφερε από ψυχικά τραύματα, π.χ. από ισχυρό πλέγμα μειονεξίας, λόγω της διαγραφής του από το Κ.Κ.Ε., εξαιτίας μιας ‘‘δηλώσεως μετανοίας» που είχε κάνει στο απώτερο παρελθόν. Υπέφερε ακόμη και από άλλα, ειδικής φύσεως απωθημένα, δημιουργημένα από ορισμένη λειτουργική ανεπάρκεια, που του είχε προκαλέσει ο παρατεταμένος βασανισμός του με πάγο, που τον είχαν υποβάλει, κατά την ομολογία του ίδιου. Εξάλλου, η λειτουργική ανεπάρκειά του, για την οποία μου είχε μιλήσει ο ίδιος, του προκαλούσε αντισταθμιστική ψυχική αντίδραση και τότε φαίνεται ότι γινότανε ένας επιθετικός, σκληρός και αδυσώπητος άνθρωπος, όπως κυκλοφορούσε η φήμη στο αντάρτικο και στον πληθυσμό».

Ο αντισυνταγματάρχης Νικόλας Χ. Μουτούσης αναφέρεται, στο βιβλίο του «Και Διηγώντας τα να Κλαις» (1959), για τους έξι μήνες που έμεινε αιχμάλωτος στα χέρια του Άρη και τις «θηριωδίες των σύγχρονων ιεροεξεταστών». Αναφέρει επίσης τα λόγια του Άρη στη διάρκεια των βασανιστηρίων, που υπέστη στα χέρια του: «Ζω τη δικτατορία του προλεταριάτου και θα την επιβάλω. Δεν κάνω απελευθερωτικό αγώνα, χωνέψτε το. Ή θα μου παραδώσετε την Ελλάδα, ή θα τη σπείρω αλάτι και θα την αφανίσω»!..Στο ίδιο βιβλίο, περιγράφεται πώς ο Βελουχιώτης έσκισε με μαχαίρι το μηρό της κρατούμενής του Ζωής Κουμανιώτου για να την αναγκάσει να μιλήσει, ενώ της έλεγε: «Μου αρέσει η φωνή σου σοπράνα, γι’ αυτό θα σε κεντάω κάθε μέρα, για να σ’ ακούω»!

ΣΤΙΣ 14 Αυγούστου 1942 συνέλαβε στην περιοχή Πολύδροσο τον εθνικόφρονα φαρμακοποιό Παν. Δρίβα και τον εκτέλεσε σα συνεργάτη δήθεν των Ιταλών. ΤΟ δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου 1942 εκτελέστηκαν με εντολή του Άρη οι δυο κόρες (12 και 13 ετών) του Ι. Κόρδα από τους Κοχλιούς Ευρυτανίας, επειδή αυτός εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ, στον οποίο είχε καταταγεί για λίγες μέρες. Τα δυο κορίτσια σφαγιάσθηκαν με μαχαίρι από δυο άντρες του ΕΛΑΣ, στους οποίους δεν είχε εμπιστοσύνη ό Άρης και τους οποίους ήθελε να αναμίξει στο έγκλημα. Οι δυο αυτοί αντάρτες έγιναν εκτελεστές, παρά τη θέλησή τους κάτω από την απειλή της σφαγής τους από δυο καπεταναίους τους Άρη («Ή θα τα σφάξετε η θα σφάξουμε εμείς εσάς»!)

ΚΑΤΑ τα τέλη Οκτωβρίου 1942, ο Άρης συνέλαβε τον πρώην αντάρτη του ΕΛΑΣ Πρόβια στο χωριό Τσούκα της Φθιώτιδας. Με εντολή του τον έδεσαν σε ένα κορμό δέντρου και τον εκτέλεσαν με μεσαιωνικά βασανιστήρια (μαχαιριές, λάδι βραστό στις πληγές, κ.λ.π.), επειδή εγκατέλειψε τον ΕΛΑΣ.

ΑΞΙΖΕΙ να σημειώσουμε, πως ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης έγραψε για τον Άρη Βελουχιώτη ότι «ήταν ένα κτήνος διεστραμμένο ερωτικά και διψασμένο από τη σαδιστική λαγνεία του αίματος»! Σύμφωνα με τον Άρη, όπως αναφέρει ο Μυριβήλης, όπως είχε πει ο ίδιος σε μια συζήτηση, «Εφτάμιση εκατομμύρια Έλληνες είναι. Απ’ αυτούς, θα μείνουν τρία εκατομμύρια, και πολύ τους»!..

«Όχι πέραν του Ολύμπου τα σύνορα της Ελλάδας»

ΟΣΟ για τις ανθελληνικές προθέσεις του Άρη και του κόμματός του, παραέμπουμε στην ομιλία του στη Δεσφίνα τον Σεπτέμβριο του 1943. Είπε συγκεκριμένα:

«Σας φέρνω παράδειγμα πως μας επιβάλλανε στο 1912 και στο ‘17 και μετά στα ‘20 να πολεμήσουμε για να κατακτήσουμε τη Μακεδονία και τη Θράκη και τη Μικρά Ασία και να υποδουλώσουμε λαούς σαν τους Βουλγάρους και τους Τούρκους και να ανοίξουμε έτσι ένα άσπονδο μίσος μεταξύ μας, ιδίως με τους Βουλγάρους, ΕΝΩ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ!..Το κίνημα του Ζέρβα είναι κίνημα πουλημένο στους Εγγλέζους και αντιπροσωπεύει τα συμφέροντά τους. Είναι τελείως ξένο με τον Ελληνικό λαό, αλλά έχουμε και μ’ αυτόν λογαριασμούς που πολύ γρήγορα θα τους ξεκαθαρίσουμε για να φύγει κάθε εμπόδιο από το δρόμο μας! ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΝΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΥΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΙΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΜΑΣ»»! Αυτό ακριβώς έκαναν το Δεκέμβρη του 1944.

ΕΙΝΑΙ πολλά ακόμα που μπορούν να αναφερθούν για τον Άρη Βελουχιώτη, τον Μιζέρια, θα κλείσουμε, όμως,  την αναφορά μας, με τη γνώμη του λαογράφου Ηλία Πετρόπουλου (παλιού ΕΠΟΝίτη, που απολύθηκε το 1949 από το Δήμο Θεσσαλονίκης ως κομμουνιστής με αντεθνική δράση και φυλακίστηκε το 1965 για τα βιβλία του «Ρεμπέτικα Τραγούδια» και «Καλιαρντά»). Στο βιβλίο του με τον δεικτικό τίτλο «Ο κουραδοκόφτης», ο Πετρόπουλος έγραψε τα εξής:

«Η ιστοριογραφία για τον Άρη Βελουχιώτη, εκφυλίστηκε σε μια νεφελώδη μυθολογία» (σελ. 124) και «η βιβλιογραφική καθώς και η προφορική μυθολογία περί Βελουχιώτη, αφήνει εκκρεμή σοβαρότατα προβλήματα. Η εθελοτυφλία των ιστοριογράφων, ισούται με την ανοησία του λαού. Στήσαμε τον ανδριάντα του Άρη στη Λαμία και πάψαμε να σκεφτόμαστε. Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιος είχε τη φαεινή ιδέα των σφαγών; Και ποιος διέταξε να γίνουν αυτές οι σφαγές; Τώρα πια, νομίζω ότι ο άνθρωπος που ξεκίνησε την μακάβρια ιστορία των σφαγών είναι ο Άρης Βελουχιώτης (σελ. 127). Ο Βελουχιώτης ήτανε φονιάς. Η μπαμπέσικη δολοφονία του Ψαρρού δεν είναι το μοναδικό του έγκλημα. Καθήκον των ιστορικών παραμένει η εξιχνίαση και απαρίθμηση όλων των σφαγών του Άρη. Ο Ζαχαριάδης τον έβλεπε σαν κατσαπλιά που χαντάκωνε τον ΕΛΑΣ, σαν τύπο που μεθούσε κι έκανε όργια!..

Ο τότε τυχοδιώκτης, σήμερα…»ήρωας»!

ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ, με την προσπάθεια ηρωοποίησης του Βελουχιώτη από το Κομμουνιστικό Κόμμα Εξωτερικού της Ελλάδας κατά τα τελευταία χρόνια, μετά από την απόφαση του κόμματος για «αποκατάστασή» του. Χωρίς καμιά αναφορά, βέβαια, στην ανοικτή καταγγελία του Βελουχιώτη από το κόμμα το 1945, όταν τον χαρακτήρισε ως άτομο με ύποπτη και τυχοδιωκτική στάση. Πρόκειται για τη γνωστή κομμουνιστική τακτική, να θυμούμαστε και να προβάλλουμε μόνο ό,τι συμφέρει στο κόμμα και να αγνοούμε παντελώς τα πάντα όταν συμβαίνει το αντίθετο.

ΔΩΣΑΜΕ, πιστεύω, μια καλή και πολύ καθαρή εικόνα για το ποιος και τι ήταν ο Άρης Βελουχιώτης. Ο καθένα μπορεί να διαβάσει και να κρίνει.

Πρόδρομος Οικονομέας

20.6.2015

 

Advertisements
This entry was posted in ΙΣΤΟΡΙΑ. Bookmark the permalink.

One Response to Αθανάσιος Κλάρας (Άρης Βελουχιώτης ή Μιζέριας) (2)

  1. Παράθεμα: POLEMOS NET » Οι κόκκινοι πράκτορες των Άγγλων

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.